Log in


als antwoord op dixonge

Oh hey, you're right, my webmention plugin does not pass most of the tests out of the box! I was trying to get some of the code into the Toolkit, but it seems like they are too busy with Kirby 3 and don't care about my function. I should move my code into the plugin so that it passes all but one test again.

Anyway, nice to see you using it! :)

Switching to ZNC on my Raspberry Pi

I’ve been following the #indieweb channel on IRC for a while now, sometimes more active than other times, and my several methods. In the beginning, I just read the logs on chat.indieweb.org, but when I wanted to say something I had to login with Textual.

Back in Amsterdam I had a bad internet connection (they probably tried to block IRC) so I wasn’t using it a lot. Then there was the bridged Slack channel, which I used intil my first HWC, where Martijn introduced me to thelounge. I installed it on a Raspberry Pi I had lying around and used that for quite a while, until I became inactive and shut the thing down.

Unfortunately I haven’t been able to make it work again after that, so I was in need of something else. Meanwhile I got used to Textual again, and I kind of liked that, except that it disconnected every time my laptop went to sleep.

Ok, so, ZNC you said?

Yeah, enough history! Let’s get to it. ZNC is an IRC bouncer, which connects to IRC for you. When you connect to ZNC, ZNC will give you all the messages it received since you where away. So accedentally closing your laptop? No worries, just open it and you receive all messages again.

You still need some computer to be online all the time, but I had that same Raspberry Pi (first edition model B), and it’s perfect for this job.

I first followed the installation instructions here, first downloading the latest source tarball, and following the unpacking and configuring described on that page. Later on, I had to use a different flag on configure, so I added that one here for you. I used the following commands in order:

wget https://znc.in/releases/znc-1.6.5.tar.gz
tar -xzvf znc-1.6.5.tar.gz
cd znc-1.6.5
./configure --enable-python
sudo make install

This all takes a while, especially the make part.

I then made sure I opened a port on my router towards my RPi, so I could access it from outside my home-network, when I’m on the go (look for the NAT settings in your router).

Extra modules

Then for extra modules. The webadmin was on, so I could just go to my home-IP + my new port, let’s say I had SSL enabled and bad certificates, so you might need to trick your browser into accepting them. In the global modules, I enabled chansaver, lastseen and log. I also had notify_connect, but it felt too noisy for me. Don’t forget to hit the ‘save’ button.

In ‘Your Settings’ I have chansaver and controlpanel on, I believe by default.

For other module configuration I connected to ZNC using Textual. When you add it, you can give it a connection name (this is for yourself). The server address is your home IP, and the port the outside port you put in your router. The server password is the one you put in ZNC in the ./configure step. But then comes the part where I was puzzled: go from the ‘General’ to the ‘Identity’ view, and add your Freenode IRC nickname as ‘Nickname’, but your ZNC username as Username. I used sebsel@Mac/freenode, to identify it later. The personal password is for the NickServ password on Freenode.

After connecting I did /msg *simple_away SetTimer 0, because I want to be set to away the moment all my devices are disconnected from ZNC.

Because I want to have Textual on my Mac, and this new-found Mutter on my iPhone, I have to get ZNC to manage multiple clients. By default, ZNC sees you have read your messages on your iPhone, so it does not send it to your Mac. To keep track of multiple clients, you need the ClientBuffer module.

Since I still had the source, I could just compile the module. So I did:

cd ~/znc-1.6.5/modules/
wget https://github.com/jpnurmi/znc-clientbuffer/blob/master/clientbuffer.cpp
cd ~/znc-1.6.5/
sudo make install

After that, I got back to Textual, and did /msg *status LoadMod clientbuffer. After that, you can /msg *clientbuffer help and send *clientbuffer some commands as messages. I did AddClient Mac and AddClient iPhone. You can do a ListClients too to see what you got.

Adding Mutter to the game

On the iPhone app Mutter, I added a network with again my home IP as the server, my nickname sebsel and under Advanced use the port I opened, added the password of ZNC in the first password field. The ‘username’ under Advanced gets the username for ZNC, so I made it sebsel@iPhone/freenode, to let Clientbuffer identify it as my iPhone. If you have notify_connect on you will see that *status notifies you about logging in with your iPhone.

Warning: I didn’t get this next part to work

Next I saw that there is an option to receive notifications from ZNC to your iPhone via Mutter. You will need their mutter-push module for that, and that requires ModPython, so that’s why I added the flag --enable-python during the first make.

As their explanation says, first grab the mutter package, then make sure you got the right python libs, and then move mutter.py to ~/.znc/modules/.

cd ~
wget https://bitbucket.org/jmclough/mutter-push/get/master.zip
unzip -d mutter -j master.zip
cd mutter
sudo apt-get install python3-pip
sudo pip3 install requests
cp mutter.py ~/.znc/modules/

In IRC, make sure to /znc loadmod modpython and then /znc loadmod mutter (or send a message to *status with loadmod modpython etc.).

This last part of getting notifications is still not working for me. I still wanted to post this though, because all the other things work. Hope I’ll get back to notifications soon, when I do get them to work.

Daily and monthly overviews

This weekend I worked on some things on Seblog, and since I did some productive work on other projects today, I feel like I can write a blogpost about it without sounding so procrastinating.

Inspired by Aaron Parecki's monthly overviews, and triggered by @zegnat, who was looking for the same type of page on my site, I started to 'deconstruct' my URLs. You can now remove parts of it and still get useful pages. That was on my list of itches since november 2015 now.

So let me explain my URL design first. This post, for example, is /2017/06/20/1/daily-and-monthly-overviews. This is an idea I got from the wiki, and probably also originates with Aaron. The identifying part of it is the date, followed by an ID (the nth post of that day). The slug is just for humans and can be omitted: you will get redirected to the right one. Some posts don't even have one. This allows for a Whistle-style URL shortener which I run at 5eb.nl. (This post can be found through 5eb.nl/4ox1.)

The first step was to remove the ID, to get to a day view. I just list all the posts that are created on that day, including private posts when I'm logged in, but oldest-first instead of the newest-first order of my feeds. I also display a summary of the day in icons at the top. I'm really pleased with how it turned out!

After that, I also wanted the monthly view, to get a better overview. I'm really pleased with that too, it's nice to go through my old posts this way, seeing old memories. I'm now more interested in importing my Facebook posts too. I am still looking for a way to have some anchor or summary of the day in my monthly view, to find posts quicker, and adding a location like Aaron might do the trick, but I'll have to figure out how to do that still :)

I'm quite happy with this for now!

@-mentioning people on my blog

The past week I mentioned both Martijn and the Twitter-account of the Dutch Railways (@ns_online) in different blogposts. For Martijn, I used a hand-written link with the proper .u-category.h-card classes to person-tag him. [see update below] For @NS_online, I wanted to @-mention them in the POSSE'd tweet. Martijn complained that my blog didn't autolink them, so that's what I fixed now.

I have a new syntax to @-mention (and thus tag) people in my blogposts.

  • I want to match names like @name
  • I don't want to match the word @-mention itself.
  • I want to be able to escape the @-mention with a \, like \@name, so I can talk about @-mentions in a blogposts (this one, actually, I like meta-meta-meta).

Then the syntax. Obviously I use an @-symbol, with a name behind it. I then check the name for the following:

  • Is the name on my list of names? Then use the URL I provided.
  • Does the name contain a dot? Then assume it's a domain / URL itself, so add replace @ with http:// (@seblog.nl becomes <a href="https://seblog.nl/">Sebastiaan Andeweg</a>)
  • And if it doesn't contain a dot, assume it's a Twitter account.

I then fetch the h-card (or profile information) from the resulting URL, and use the name that's there.

There are times, however, where I want to specify the name. In the example at the beginning of this post, I called Martijn 'Martijn', not 'Martijn van der Ven', which is on is h-card. Sometimes a full name makes no sense. So I can add the name I want to use in brackets behind the tag (@Zegnat[Martijn]). This way I have total control over my text (and possible conjugations if I start writing in a language that needs those, not that I speak one).

Then it all comes down to the following syntax:

@namefromcache        > the URL I specified
@someone.com          > that URL
@facebook.com/someone > also the literal URL
@twitteruser          > their Twitter profile URL
@someone[This Person] > my own name for them
\@someone             > escaped tag

I now need to redo my automated webmention-sending, for it does not yet recognise these tags. Manual sending works fine!

Edit: after some discussion during the Virtual HWC EU-time, I realised that just doing @someone is not really person-tagging them. Person tagging is explicitly saying "I am now with this person", which makes sense for photos and checkins, but not always in blogposts.

I added a minor tweak: I can now use + instead of @ to really person-tag someone. The @ is used for just a mention, the +-mention will receive the class="u-category h-card" markup. I don't know how much I will be using that, but I have that option now.

Vind ik leuk

Ik klik weer te snel op ‘vind ik leuk’. Toen ik besloot al mijn likes eerst op Seblog te zetten, werd een like voor mij meer moeite en dus waardevoller. Ik likete alleen dingen die ik echt leuk vond en om er achter te komen of je iets leuk vindt moet je het eerst tot je nemen. In het geval van een artikel is dat dus: lezen.

Bij Facebook vind ik het lastiger om likes eerst op mijn weblog te zetten, omdat de meeste posts op Facebook privé zijn. Ik wil mijn voorpagina hier niet vullen met ‘Seb vindt dit leuk’-links naar pagina's die de meeste bezoekers niet mogen zien. Dus post ik nu dergelijke likes als privé-posts, waarbij ik aangeef dat $friends het mogen bekijken. (Ik heb alleen nog helemaal niets gebouwd dat $friends vertaalt naar toegang voor vrienden, dus niemand kan ze zien, zelfs ikzelf niet.)

Het andere probleem met likes op Facebook is dat ze net iets anders betekenen dan ‘hé wat een goed verhaal’. Een like is op een bepaalde manier een aanmoediging, maar een like op Facebook betekent ook vooral ‘hé ik waardeer jou als persoon’ (of in elk geval het beeld dat die persoon schetst). Tenminste, dat is een oude gedachte van me, van vóór ik stopte, die ik nu weer opnieuw ontdek. En iemand waarderen als persoon kan zónder de inhoud te kennen. Dus klik ik nu op ‘vind ik leuk’ voor ik het artikel dat iemand deelt gelezen hebt.

Ergens mondt dit uit in een discussie over het onderscheid tussen like en favorite, en misschien ook wel de poke. Sommige likes die ik heb gepost zijn meer een favorite, als zijnde een inhoudelijke ‘vind ik leuk’, en sommige likes zijn meer een ‘hé wat leuk dat je gepost hebt’. In die laatste gevallen zou ik er misschien een poke van moeten maken, maar ja, ik weet niet of het wenselijk is om daar een IndieWeb-variant van te hebben.

Uiteindelijk is het ook gewoon je eigen like-policy. Ik denk dat ik gewoon weer wat inhoudelijker naar zaken moet gaan kijken en me niet zo veel moet laten afleiden door Facebook. Binnen de context van Facebook druk je sneller op ‘vind ik leuk’, maar dat betekent denk ik vooral dat je weer terug moet gaan naar je eigen context. In die eigen context is het logischer om ‘vind ik leuk’ uit te delen aan posts die je leuk vindt, en gewoon koffie te gaan drinken met mensen die je leuk vindt.

als antwoord op keithjgrant.com

About your explanation of Micropub: it's not that it enables you to create Notes, it's that it enables you to use other services to post on your own site. This post, for example, I write in Aaronpk's Quill. Thanks to Micropub, Quill can actually post this reply to my site. But Micropub can be used to create whatever post on my site, as long as the client (Quill) and server (my site) both support that kind of post. See it as an open posting API :)

Oh, and I believe step 3 should be WebSub, which is just PubSub. I'm not at step 3 though.

Anyway, welcome to the Indieweb!

100 dagen

De afgelopen twee weken waren een beetje vaag. Ten eerste is het nu 2017, waar ik nog niet helemaal aan gewend ben, en ten tweede is het nu al de tweede week van 2017, wat echt veel te snel gaat. Ik heb het gevoel dat ik niets gedaan heb in die twee weken. Dat is niet helemaal waar, maar het gevoel is er wel.

Het gevoel is wel verklaarbaar. De afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met het verbouwen van mijn weblog, het bijhouden van #indieweb op IRC en hier en daar met wat websites voor anderen. (Ik heb inmiddels ook een best leuke todo.txt set-up, maar daar blog ik later nog wel eens over.) Al met al sliep ik van 3:30 tot veel te laat en haalde ik niet veel voldoening uit mijn dag.

Gister vond ik dat het anders moest, dus hield ik een schermloze dag. Ik liet mijn telefoon en laptop uit en dwong mezelf om andere dingen te verzinnen om te doen.

Het was heel interessant. Op gegeven moment stond ik in een boekhandel naar boeken te kijken en dacht ik: nu doe ik weer precies wat ik al twee weken doe. Ik verzamel meer informatie om tot me te nemen, voor zometeen, terwijl ik daarmee eigenlijk blijf hangen in een soort oppervlakkigheid. Nog steeds nam ik niet de tijd om de informatie die ik in mijn hoofd aan het verzamelen was te verwerken.

Enfin, ik heb nog een tijd in de bieb gezeten met een notitieboekje, nadenkend over dingen, súperintellectueel. Weer thuis gekomen heb ik mijn kamer verbouwd, heb ik voor het eerst sinds tijden weer wat boeken gelezen en heb ik dus allemaal plannen gemaakt over hoe ik dit beter kan aanpakken.

Daarom nu: ik ga een 100-dagenchallenge doen. Het idee is niet nieuw, ik heb het van Aaron Parecki en die heeft het vast weer van anderen. Hij bouwt elke dag een stukje van zijn site uit én hij schrijft elke dag een stukje muziek. Ik heb al een aantal keer bedacht dat ik zoiets ook zou moeten doen, omdat ik praktisch gezien al elke dag iets aan mijn weblog verander, maar dat niet op diezelfde manier deel. Dus bij dezen:

  • Ik ga 100 dagen lang elke dag iets aan mijn website veranderen. Details straks in het Engels.
  • Ik ga 100 dagen lang elke dag 500 woorden schrijven en die hier op mijn weblog plaatsen. Het eerste stukje vind je hier.

De teksten kan je komende dagen vinden onder de categorie #100dagen500woorden. Waarschuwing vooraf: ik heb niet gezegd dat dit goede teksten gaan worden, ik heb alleen gezegd dat ze er 100 dagen lang elke dag zijn en dat ze ongeveer 500 woorden per stuk zijn.

Ook alvast een uitzondering: elke tiende dag ga ik weer zo’n schermloze dag houden, waarbij ik mijn laptop en telefoon uit laat, want dat beviel enorm. Ik denk dat ik voor die dagen een tekstbeeld teken, wat met de hand schrijf en dat de volgende dag post.

Terug op mijn eigen blog

Mijn blog leeft weer de laatste tijd. Dat is wel eens anders geweest. Over het algemeen genomen zijn de meeste blogs een beetje doodgegaan de afgelopen jaren, en Seblog was daar geen uitzondering op. Inmiddels plaats ik zo’n vier stukjes per dag, wat natuurlijk weer het andere uiterste is. Wat is er allemaal aan de hand?

Naast gewone blogposts (zoals deze: lange stukken met een titel) plaats ik tegenwoordig op Seblog ook korte posts, of ja, zeg maar gewoon tweets. Ik heb mij voorgenomen om alles wat ik op Twitter zet eerst op Seblog te zetten. En dat doe ik ook met Instagram. Om het nog erger te maken: ik post zelfs mijn likes hier. Een poging tot own your data.

Het doel is tweeledig. Aan de ene kant is dit een poging om de macht van de sociale media in te perken. (Klinkt gaaf toch?) Aan de andere kant doe ik zo weer wat met mijn eigen site. In alle gevallen gaat het om weer controle nemen over mijn digitale identiteit. Wie wil weten hoe het met Seb is kan gewoon op Seblog.nl kijken. Hier staat alles en delen van deze content is ook elders te vinden.

Gek genoeg is deze openheid van alles op één openbare plek posten naar mijn idee ook de eerste stap naar meer privacy op het web. Op dit moment moet alle informatie op deze site openbaar zijn, omdat het anders geen functie heeft. Maar dat is mijn eigen keuze: ik kan de toegang tot deze informatie regelen hoe mij dat zelf het beste lijkt.

Ik zou sommige posts achter een wachtwoord kunnen plaatsen (waarschijnlijk niet de beste optie), of mensen laten inloggen met hun eigen site of een Twitter-account. Op Facebook kan ik ook vrij nauwkeurig aangeven welke Facebookaccounts ik toegang wil geven tot mijn post, maar uiteindelijk deel ik de post altijd met Facebook zelf, daar ontkom ik niet aan. Op mijn eigen site heb ik die vrijheid wel en is privé ook echt privé.

Ooit waren blogs hip en had iedereen ze. Later kwamen er sites als Twitter en Facebook. Geleidelijk aan zijn we minder en minder gaan schrijven op blogs en meer en meer korte stukjes gaan posten op sociale media. ‘Bloggen’ werd synoniem met lange stukken schrijven (zoals deze) en tja wie las die ook eigenlijk nog? En omdat we eigenlijk ook wel wisten dat bloggen stiekem veel nobeler was dan tweeten ontwikkelden we dat schuldgevoel van ‘o ja, mijn blog, die moet ik nodig eens updaten’. Zo werkte het voor mij althans. Er zijn tijden geweest in de bijna 11 jaar dat ik dit domein heb dat ik er maanden niet op keek omdat het vorige stukje ook al ging over dat ik toch echt weer wat vaker iets moest schrijven en ik nu ook niets beters wist.

Omdat ik mezelf nu toesta om korte dingen op mijn weblog te plaatsen heb ik geen schuldgevoel meer als ik hem open. En dus durf ik af en toe weer iets langs te schrijven (zoals dit). En dat is dan ook oké.

Daarnaast geeft Twitter me nog steeds de discovery die vroeger op blogs miste. En de interacties, want wie reageert op de tweet die hieronder (naast de datum van de post) is gelinkt, ziet zijn reactie onder deze post verschijnen. Dankzij diverse Indieweb-technieken kan ik het beste van twee werelden hebben.

En twee werelden hoeven het trouwens niet te zijn. Om te reageren op mijn post heb je geen Twitter nodig. Wie op zijn eigen site een stukje schrijft en die opmaakt met Microformats, kan onderaan deze pagina de url achterlaten, dan verschijnt hij ook. (Vraag gerust, ik help graag.)

Omdat je op bovenstaande manier zelfs deze pagina kan liken, is een externe service als Twitter of Facebook in principe helemaal niet nodig. Het enige wat we nodig hebben: mijn site en jouw site.

Mijn site heeft heel veel toeters en bellen op dit moment. Het geeft automatisch webmentions (reacties en likes) weer. Het stuurt automatisch webmentions naar de sites waar ik op reageer (mits ze dat ondersteunen). Ik kan een stukje posten via de app van een ander en als ik aangeef dat het op Twitter moet staan, zet mijn site het automatisch op Twitter. Maar zo fancy hoeft het niet te zijn.

Je eigen website start met een domeinnaam –voornaamachternaam.nl, nickname.com, fashionbabe.cute – en een pagina waarop staat dat jij dat bent. Of iets over pony’s, dat is aan jou. Het is jouw stukje internet en niemand kan dat afpakken. (Instagram kan en mag elk moment besluiten dat jouw accountnaam niet meer jouw accountnaam is. Weg posts. Of stel je voor dat Hyves opeens weg gaat, waar blijven al je krabbels dan?)

En het is minder moeilijk dan het lijkt. Roep en ik schrijf er een blogpost over.

Ooit was dit een weblog. Ik geef toe dat de voorpagina momenteel een beetje een janboel is. Er staan allemaal verschillende types posts over verschillende onderwerpen door elkaar. Niet alles is voor iedereen relevant. De uitdaging is dat ik een veelzijdig persoon ben en dus veelzijdige dingen maak en deel. Dat is een andere functie van verschillende social media: je kan overal net even een ander facet van jezelf zijn.

Maar ook hierin heb ik dus een eigen keuze. Het is mijn website, dus ik kan zelf beslissen hoe ik mijn informatie filter. En zo zijn er meer problemen, maar die kunnen we al doende oplossen. Het belangrijkste is dat we iets doen, en wat ik nu doe is stukjes op mijn eigen site plaatsen.

Het nare van alternatieven voor Twitter of Facebook en andere social media is dat ze uiteindelijk vaak neerkomen op ‘als iedereen nou...’ Het probleem daarvan is dat niet iedereen mee wil in die ‘als iedereen nou’. (En vaak komt het niet eens tot ‘als iedereen nou’ maar blijft het hangen bij ‘als meer mensen nou’.) Het fijne van je eigen website hebben, is dat je helemaal niet hoeft te wachten op ‘als iedereen nou’. Jij hebt gewoon je feestje, en wat de rest doet moeten zij weten.

Neem het heft in eigen handen, neem een website.

Homebrew Website Club

Bar Beton CS, Utrecht Centraal

Heb jij een eigen website? Post je meer op Twitter dan op je blog? Wil je een blog, maar weet je niet waar te beginnen? Heb je een domein liggen, maar kom je er niet aan toe er iets op te zetten?

Kom praten met mensen die óók hun eigen site hebben!

The IndieWeb is a growing people-focused alternative to the ‘corporate web’.

  • 17:30 - 18:30 CET: Stil schrijfuurtje.
    Bouw aan je site of schrijf een stukje.

  • 18:30 - 19:30 CET: Praatuurtje
    Demo's van IndieWebsites, praten over hoe dingen werken, ideeën uitwisselen, etc.

Voor beginners en gevorderden!

RSVP via webmention, of kom gewoon langs :)

Another take on uploading screenshots to a Micropub Media Endpoint

Over the last months I’m on IRC more often. I like the simplicity of sending plain-text messages, but from time to time I like to send a picture as well. The best way to do that on IRC is to upload the file somewhere else and send a link. Uploading files can be a hassle though.

I must admit that this problem is somewhat born because I already found a solution for it elsewhere. I followed Aaron’s recipe for creating a folder that uploads images, but for the times I needed it, I found it tedious to drag my screenshots to that folder. So here’s my alteration of it.

My workflow is nearly the same, but I choose the type ‘Voorziening’ (what’s that in English?), which makes it available in the right-click-menu. I can just select a file, right-click, and go to Voorzieningen > Upload to Media Endpoint.

I let it accept images, but you can go for documents in general as well, and the rest of the workflow is the same as Aaron’s. (Make sure to pass the input to the shell script as arguments!) The only thing is that it will receive a list of files, so I changed the shell script to:

for f in "$@"
    curl -i -F "file=@$f" -H "Authorization: Bearer xxx" https://example.com/media-endpoint | grep Location: | sed -En 's/^Location: (.+)/\1/p' | tr -d '\r\n' | pbcopy

Note that this uploads multiple files and only saves the last url to the clipboard. I just select one file per upload, so that will be fine.


Ik heb zojuist twee privéstukjes op dit weblog gepost. Het is een beetje onzinnig misschien, privéstukjes op een weblog, maar ik vind het idee leuk. Er is momenteel een soort hang naar meer privacy met dingen die je deelt. Twee mensen die ik ken zijn (net als anderen) nieuwsbrieven begonnen in plaats van of in aanvulling op hun blog. Snapchat en Instagrams imitatie van Snapchat zijn ook mooie voorbeelden: mensen delen er foto’s, maar tijdelijker en minder openbaar. Het jammere ervan is dat alle bovengenoemde voorbeelden niet meer tot het web behoren. Privéstukjes op weblogs horen wel bij het web, met alle voordelen van dien.

De stukjes zijn privé omdat ik ze eigenlijk niet goed genoeg vond, maar ik ze wel wilde bewaren binnen mijn weblogarchief. Ik had het daar laatst met Wout over. Op een of andere manier schrijf ik graag voor de openbaarheid. Mijn tekst moet een plekje hebben, dat het af is en dat ik het ergens neerzet en dat mensen daar dan naar kunnen kijken of niet. Dat hoeft natuurlijk helemaal niet, maar ik voel me daar beter bij.

Het alternatief is voor mij een mapje met tekstbestandjes voor ‘drafts’, of een opschrijfboekje met aantekeningen. Maar in beide gevallen voelt dat zo fragiel, zo nietsig. Ik heb stapels opschrijfboekjes die half-vol zijn en waar ik me schuldig over voel als ik er naar kijk en veel te veel mapjes vol schrijfsels waarvan ik niet meer precies weet hoe of wat en wanneer en waarom. Ik vind het fijn om een stukje te kunnen posten op een datum, dan is het af. Met dit privé-systeem kan ik het later altijd weer kopiëren, redigeren en opnieuw publiceren op een nieuwe datum.

Terug naar de stukjes. Je kan er hier een zien. Dat wil zeggen, er is niet zo veel te zien, want de instelling staat gewoon op private: true, wat zoiets betekent als ‘alleen voor mezelf’. In de planning staat wel om een soort inlog-ding te maken zodat vrienden en bekenden bepaalde stukjes kunnen lezen, maar hoe ik dat precies ga vormgeven is nog in brainstormfase.

Ik ben voorlopig weer content.

Meer laden