Seblog.nl

Welkom op Seblog, het weblog van Sebastiaan Andeweg. Ik ben een schrijver en nerd uit Nijmegen. Ik ben ook te vinden op Twitter, Instagram en af en toe op Github. Als ik rondjes ren staat dat op Strava, naar Snapchat kan ik niet linken en ik ben Facebookloos sinds 2014.

Day 1: fixing reposts

Okay, enough, I’m joining! Aaron has been doing this for ages now (that is, 26 days): 100 days of IndieWeb, in which he builds an IndieWeb related feature into his site or some other service.

I’ve been doing my own 100 days of IndieWeb for a while now, but I never blogged about the outcomes of each day. There also wasn’t much focus. I did multiple things and was never really satisfied. So my 100 days of IndieWeb is about doing more, it’s about doing less, but consistent.

My updates here won’t all be as spectacular or usefull to others as Aaron’s, but they will be updates. My site will improve a small bit every day.


I wanted to start off with something simple, and since I’m already copying Aaron I’m going to do something he did a few days ago, that is: fixing my reposts.

Before today, they looked like this:

As you can see I default to the hostname when I don’t have an author cached. In the case of a retweet, this is not useful at all! Luckily I already had the data cached from the Twitter import, so with a few tweaks I was able to show that on the page:

To make things more interesting I now have a /reposts feed too.

Als ik in bed lig hoor ik wespen. Afgelopen herfst zat er driemaal een wesp op mijn kamer. Misschien ben ik te panisch voor die beesten, maar nog altijd denk ik ze te horen in elk tikje in het huis. Aangezien ik op zolder woon is dat dus de hele nacht.

Van de zomer vloog er een mug boven mijn hoofd. Hij vloog zo dicht bij mijn oor dat ik er wakker van schrok. Als ik stil ben hoor ik nog altijd die mug in mijn linkeroor. Ik denk dat een deel van de wesp die mug is.


Vanuit mijn raam kan je het Erasmusgebouw zien. Dat wil zeggen, momenteel niet, want het is mistig. Als ik goed probeer denk ik de letters van het Radboud-logo te zien, maar het is er te licht voor.

Die letters veroorzaakten destijds de nodige commotie. De RU ging eco, maar zette toch aan alle vier kanten van het Erasmusgebouw een lichtbak aan letters aan. ‘Radboud Universiteit’, in 10.000 LED-lampjes.

Alle medewerkers kregen een opdraailampje in hun kerstpakket. De bedoeling was dat ze allemaal samen kwamen op een bepaald punt op een bepaalde tijd, en dat ze allemaal met het opdraailampje een bepaalde richting in zouden schijnen. Ik was dat jaar student-assistent, dus kreeg ik ook een kerstpakket, maar ik ben niet meegegaan in de groene visie van de universiteit.


Soms hoor ik een wesp zoemen, die dan langzaam een auto blijkt te zijn. Ik denk ook dat de verwarming in het complot zit. Vogels op het dak tikken tikken die ik aan wespen toeschrijf. Maar het kan ook gewoon een wespennest zijn, ergens verstopt in deze zolder en wachtend op de zomer.


Er ligt sneeuw op het dak van de schuur van de broer van de huisbaas en dat stelt me gerust. Het is onduidelijk wat die broer daar precies doet, maar het familiebedrijf in de schuur is waarschijnlijk een van de redenen dat de huisbaas dit huis verhuurt in plaats van verkoopt.

Wie in de tuin staat zal beamen dat het een grote schuur is waar niet veel aan is af te lezen. Wie vanaf mijn zolder over het dak kijkt, ziet dat de schuur minstens zo diep als breed is, en dus gigantisch. Wat voor iets doe je daar?

Afgelopen zomer zat er ‘verdacht gras’ in de biobak, zeiden mijn huisgenoten toen ik hier kwam wonen. De verklaring die ik er aan wilde geven, was dat er af en toe een busje van een hoveniersbedrijf voor de deur staat. Die moeten ook wel eens afval kwijt.

Maar nu ligt er sneeuw op het dak, en dat stelt me gerust, omdat de kans op een wietplantage daarmee aanzienlijk is afgenomen.


Zelfs terwijl ik dit schrijf denk dat ik wespen hoor. Het is stil en ik hoor ze zoemen en af en toe tegen het raam tikken. Maar ik zie het raam vanaf hier. Er is geen wesp.

Ik vind het lastig om fictie te schrijven, maar het is overal om me heen.

100 dagen

De afgelopen twee weken waren een beetje vaag. Ten eerste is het nu 2017, waar ik nog niet helemaal aan gewend ben, en ten tweede is het nu al de tweede week van 2017, wat echt veel te snel gaat. Ik heb het gevoel dat ik niets gedaan heb in die twee weken. Dat is niet helemaal waar, maar het gevoel is er wel.

Het gevoel is wel verklaarbaar. De afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met het verbouwen van mijn weblog, het bijhouden van #indieweb op IRC en hier en daar met wat websites voor anderen. (Ik heb inmiddels ook een best leuke todo.txt set-up, maar daar blog ik later nog wel eens over.) Al met al sliep ik van 3:30 tot veel te laat en haalde ik niet veel voldoening uit mijn dag.


Gister vond ik dat het anders moest, dus hield ik een schermloze dag. Ik liet mijn telefoon en laptop uit en dwong mezelf om andere dingen te verzinnen om te doen.

Het was heel interessant. Op gegeven moment stond ik in een boekhandel naar boeken te kijken en dacht ik: nu doe ik weer precies wat ik al twee weken doe. Ik verzamel meer informatie om tot me te nemen, voor zometeen, terwijl ik daarmee eigenlijk blijf hangen in een soort oppervlakkigheid. Nog steeds nam ik niet de tijd om de informatie die ik in mijn hoofd aan het verzamelen was te verwerken.

Enfin, ik heb nog een tijd in de bieb gezeten met een notitieboekje, nadenkend over dingen, súperintellectueel. Weer thuis gekomen heb ik mijn kamer verbouwd, heb ik voor het eerst sinds tijden weer wat boeken gelezen en heb ik dus allemaal plannen gemaakt over hoe ik dit beter kan aanpakken.


Daarom nu: ik ga een 100-dagenchallenge doen. Het idee is niet nieuw, ik heb het van Aaron Parecki en die heeft het vast weer van anderen. Hij bouwt elke dag een stukje van zijn site uit én hij schrijft elke dag een stukje muziek. Ik heb al een aantal keer bedacht dat ik zoiets ook zou moeten doen, omdat ik praktisch gezien al elke dag iets aan mijn weblog verander, maar dat niet op diezelfde manier deel. Dus bij dezen:

  • Ik ga 100 dagen lang elke dag iets aan mijn website veranderen. Details straks in het Engels.
  • Ik ga 100 dagen lang elke dag 500 woorden schrijven en die hier op mijn weblog plaatsen. Het eerste stukje vind je hier.

De teksten kan je komende dagen vinden onder de categorie #100dagen500woorden. Waarschuwing vooraf: ik heb niet gezegd dat dit goede teksten gaan worden, ik heb alleen gezegd dat ze er 100 dagen lang elke dag zijn en dat ze ongeveer 500 woorden per stuk zijn.

Ook alvast een uitzondering: elke tiende dag ga ik weer zo’n schermloze dag houden, waarbij ik mijn laptop en telefoon uit laat, want dat beviel enorm. Ik denk dat ik voor die dagen een tekstbeeld teken, wat met de hand schrijf en dat de volgende dag post.

Terug op mijn eigen blog

Mijn blog leeft weer de laatste tijd. Dat is wel eens anders geweest. Over het algemeen genomen zijn de meeste blogs een beetje doodgegaan de afgelopen jaren, en Seblog was daar geen uitzondering op. Inmiddels plaats ik zo’n vier stukjes per dag, wat natuurlijk weer het andere uiterste is. Wat is er allemaal aan de hand?


Naast gewone blogposts (zoals deze: lange stukken met een titel) plaats ik tegenwoordig op Seblog ook korte posts, of ja, zeg maar gewoon tweets. Ik heb mij voorgenomen om alles wat ik op Twitter zet eerst op Seblog te zetten. En dat doe ik ook met Instagram. Om het nog erger te maken: ik post zelfs mijn likes hier. Een poging tot own your data.

Het doel is tweeledig. Aan de ene kant is dit een poging om de macht van de sociale media in te perken. (Klinkt gaaf toch?) Aan de andere kant doe ik zo weer wat met mijn eigen site. In alle gevallen gaat het om weer controle nemen over mijn digitale identiteit. Wie wil weten hoe het met Seb is kan gewoon op Seblog.nl kijken. Hier staat alles en delen van deze content is ook elders te vinden.


Gek genoeg is deze openheid van alles op één openbare plek posten naar mijn idee ook de eerste stap naar meer privacy op het web. Op dit moment moet alle informatie op deze site openbaar zijn, omdat het anders geen functie heeft. Maar dat is mijn eigen keuze: ik kan de toegang tot deze informatie regelen hoe mij dat zelf het beste lijkt.

Ik zou sommige posts achter een wachtwoord kunnen plaatsen (waarschijnlijk niet de beste optie), of mensen laten inloggen met hun eigen site of een Twitter-account. Op Facebook kan ik ook vrij nauwkeurig aangeven welke Facebookaccounts ik toegang wil geven tot mijn post, maar uiteindelijk deel ik de post altijd met Facebook zelf, daar ontkom ik niet aan. Op mijn eigen site heb ik die vrijheid wel en is privé ook echt privé.


Ooit waren blogs hip en had iedereen ze. Later kwamen er sites als Twitter en Facebook. Geleidelijk aan zijn we minder en minder gaan schrijven op blogs en meer en meer korte stukjes gaan posten op sociale media. ‘Bloggen’ werd synoniem met lange stukken schrijven (zoals deze) en tja wie las die ook eigenlijk nog? En omdat we eigenlijk ook wel wisten dat bloggen stiekem veel nobeler was dan tweeten ontwikkelden we dat schuldgevoel van ‘o ja, mijn blog, die moet ik nodig eens updaten’. Zo werkte het voor mij althans. Er zijn tijden geweest in de bijna 11 jaar dat ik dit domein heb dat ik er maanden niet op keek omdat het vorige stukje ook al ging over dat ik toch echt weer wat vaker iets moest schrijven en ik nu ook niets beters wist.

Omdat ik mezelf nu toesta om korte dingen op mijn weblog te plaatsen heb ik geen schuldgevoel meer als ik hem open. En dus durf ik af en toe weer iets langs te schrijven (zoals dit). En dat is dan ook oké.

Daarnaast geeft Twitter me nog steeds de discovery die vroeger op blogs miste. En de interacties, want wie reageert op de tweet die hieronder (naast de datum van de post) is gelinkt, ziet zijn reactie onder deze post verschijnen. Dankzij diverse Indieweb-technieken kan ik het beste van twee werelden hebben.

En twee werelden hoeven het trouwens niet te zijn. Om te reageren op mijn post heb je geen Twitter nodig. Wie op zijn eigen site een stukje schrijft en die opmaakt met Microformats, kan onderaan deze pagina de url achterlaten, dan verschijnt hij ook. (Vraag gerust, ik help graag.)

Omdat je op bovenstaande manier zelfs deze pagina kan liken, is een externe service als Twitter of Facebook in principe helemaal niet nodig. Het enige wat we nodig hebben: mijn site en jouw site.


Mijn site heeft heel veel toeters en bellen op dit moment. Het geeft automatisch webmentions (reacties en likes) weer. Het stuurt automatisch webmentions naar de sites waar ik op reageer (mits ze dat ondersteunen). Ik kan een stukje posten via de app van een ander en als ik aangeef dat het op Twitter moet staan, zet mijn site het automatisch op Twitter. Maar zo fancy hoeft het niet te zijn.

Je eigen website start met een domeinnaam –voornaamachternaam.nl, nickname.com, fashionbabe.cute – en een pagina waarop staat dat jij dat bent. Of iets over pony’s, dat is aan jou. Het is jouw stukje internet en niemand kan dat afpakken. (Instagram kan en mag elk moment besluiten dat jouw accountnaam niet meer jouw accountnaam is. Weg posts. Of stel je voor dat Hyves opeens weg gaat, waar blijven al je krabbels dan?)

En het is minder moeilijk dan het lijkt. Roep en ik schrijf er een blogpost over.


Ooit was dit een weblog. Ik geef toe dat de voorpagina momenteel een beetje een janboel is. Er staan allemaal verschillende types posts over verschillende onderwerpen door elkaar. Niet alles is voor iedereen relevant. De uitdaging is dat ik een veelzijdig persoon ben en dus veelzijdige dingen maak en deel. Dat is een andere functie van verschillende social media: je kan overal net even een ander facet van jezelf zijn.

Maar ook hierin heb ik dus een eigen keuze. Het is mijn website, dus ik kan zelf beslissen hoe ik mijn informatie filter. En zo zijn er meer problemen, maar die kunnen we al doende oplossen. Het belangrijkste is dat we iets doen, en wat ik nu doe is stukjes op mijn eigen site plaatsen.

Het nare van alternatieven voor Twitter of Facebook en andere social media is dat ze uiteindelijk vaak neerkomen op ‘als iedereen nou...’ Het probleem daarvan is dat niet iedereen mee wil in die ‘als iedereen nou’. (En vaak komt het niet eens tot ‘als iedereen nou’ maar blijft het hangen bij ‘als meer mensen nou’.) Het fijne van je eigen website hebben, is dat je helemaal niet hoeft te wachten op ‘als iedereen nou’. Jij hebt gewoon je feestje, en wat de rest doet moeten zij weten.

Neem het heft in eigen handen, neem een website.

als antwoord op stream.boffosocko.com, ik ga

I kind of went to the Virtual HWC too today. I wrote a blogpost and fixed some bugs, even though it's 3:24 at night here now.

Hoi LinkedIn, ik was een beetje vergeten dat ik hier ook een profiel had, maar als het goed is is alles nu weer een beetje up-to-date. Ik bouw tegenwoordig dus websites bij Sebastiaan Andeweg websites en schrijf teksten bij Sebastiaan Andeweg teksten. Mijn eigen professionele site staat nog op het lijstje, maar tot die tijd kan je informeel op Seblog.nl kijken.

I'm at the HWC The Netherlands now, demoing Micropub and Brid.gy/publish! #indieweb

als antwoord op seblog.nl

Mijn vorige tweet staat bijvoorbeeld eerst hier op mijn weblog: https://seblog.nl/2017/01/11/3/meetup-eigen-website Net als deze tweet trouwens. En reacties komen gewoon weer terug op mijn blog via https://brid.gy

Zometeen een meetup voor mensen met hun eigen website, bijv. als alternatief voor Twitter. Kom ook! #privacyweek https://seblog.nl/2017/01/11/1/homebrew-website-club

repost van Marten Mantel

Een hele goeiemiddag, dit is hoe je als homo door rechts wordt gebruikt in hun strijd tegen het grote moslimkwaad:
https://degladiool.nl/hypocriete-tolerantie/

Meer laden