Log in
Seblog.nl

Seblog.nl

Toetsenborden: mijn persoonlijke Andeweg layout

Dit is onderdeel van een serie over toetsenborden, zie het eerste deel voor een overzicht.

Laat ik beginnen met een disclaimer: ik ben nog heel erg bezig met het leren van deze layout, en erg hard gaat dat niet omdat alle toetsen op een andere plek zitten (behalve één, bij toeval). Toch denk ik dat ik er geen grote wijzigingen meer in aan wil brengen, dus hier is hij:

z l u w v   p f o d ,
h r e s g   b n a t i
k j / m x   q c ; y .

Veel plezier ermee, dank voor het lezen.

Nee, ik zal iets meer uitleg geven bij deze ogenschijnlijk willekeurige rangschikking van letters. Het is gebaseerd op de ISRT-layout, maar dan dus totaal anders, met ook een paar andere design-overwegingen.

Laat ik beginnen bij waar we waren gebleven: Colemak voor het Nederlands. Colemak is beter dan Qwerty in veel opzichten, maar heeft daarbij wel wat keuzes gemaakt die beter uitpakken voor Engels dan voor Nederlands. Door de nieuwe locatie van de J, K en L werd bijvoorbeeld het achtervoegsel -lijk heel erg lastig te typen, terwijl het op Qwerty best lekker gaat. Hoe dieper je optimaliseert voor een bepaalde taal, hoe minder lekker andere talen passen. Wat dat betreft is Dvorak een mooi compromis dat voor veel verschillende talen werkt.

Echter: de tijden zijn ook een beetje veranderd. Om een typemachine te maken heb je een productielijn nodig; daar is behoefte aan een layout die universeel is. Dankzij het wonder van software is het wijzigen van een layout tegenwoordig veel en veel simpeler. We kunnen het ons veroorloven om te optimaliseren voor kleinere eenheden, zoals het relatief kleinere taalgebied van Nederlands. Maar waarom daar stoppen? Het zijn mijn handen, ik kan een persoonlijke layout creëren die geoptimaliseerd is voor het schrijven van Nederlands én Engels, precies in de mix zoals ik het gebruik.

Dit is waar ik op het idee kwam om de teksten op dit weblog te gebruiken. Ik heb nogal wat tekst geschreven en gepubliceerd hier, in zowel Nederlands als Engels. Het corpus dat ik daaruit samenstelde bevat 248.220 woorden in 1.560.699 tekens (inclusief spaties, etc). Vervolgens heb ik scripts geschreven om daar frequenties van letters, lettercombinaties en woorden uit te kunnen halen, om zo een beter toetsenbord samen te stellen.

Gewapend met die data nog een andere overweging. Ik merk aan mijn handen dat in de overgang van Qwerty naar Colemak, mijn rechterhand veel meer is gaan doen dan mijn linkerhand, relatief gezien. Dit blijkt te kloppen: op basis van mijn weblog-teksten heeft Qwerty een handverdeling van 60%/40% en Colemak een verdeling van 39%/61%. Vooral het verplaatsen van de E is een grote: 16.2% van alle letters is een E.

Zoals ik net al zei is mijn layout gebaseerd op de ISRT-layout. Deze layout probeert ‘same finger bigrams’ te voorkomen: veelvoorkomende lettercombinaties die je met dezelfde vinger zou moeten typen. Die zijn kostbaar, omdat je niet alvast je andere vinger kan klaarzetten terwijl je een toets indrukt. Een layout die de E, T, N, A, I en O aan één wijsvinger toewijst is erg inefficiënt in dit opzicht.

Het nadeel van ISRT is dat het zwaar geoptimaliseerd is voor Engels. In het Nederlands zijn de frequenties van lettercombinaties gewoon niet hetzelfde. Maar gelukkig heeft de maker zijn scripts online gezet, en heb ik dus een bak tekst die ik het kan voeren. Omdat er een element van randomness in zit krijg je telkens nét andere layouts, maar hier is wat er uit kwam rollen nadat ik de iteraties lekker hoog had gezet:

0    1    2    3    4    5    6    7    8    9
u    d    l    f    b    g    k    w    .    o     27.4
e    t    r    n    p    m    h    s    i    a     63.7
'    y    j    q    c    v    z    x    ,    ;     08.9
18.0 13.2 10.6 09.0 04.9 06.9 06.5 07.0 09.6 14.4

Merk op dat deze layout verschrikkelijk is: het gooit 18% van alle aanslagen op de linkerpink. Maar het is een mooi overzicht met scores, dus dit heb ik in Number (Excel) gegooid, zodat ik makkelijker met kolommen kon schuiven en totalen berekenen.

Na wat schuiven kwam ik tot deze layout:

zluwvcfod,
hresmpnati
kj/xgbq;y.
6,510,61876,94,9914,413,29,6

Deze layout heeft een handverdeling van 49%/51%, wat ik erg acceptabel vind. Het lijkt alsof de wijsvingers weinig te doen hebben, maar bedenk dat ze verantwoordelijk zijn voor twee kolommen. Als je die bij elkaar op telt kom je voor beiden op 13,9% uit, wat juist een hele mooie verdeling geeft ten opzichte van de andere vingers.

Tot slot heb ik de letters op elke wijsvinger nog wat beter neergezet op basis van frequenties. De plaatsing is hier ontzettend beïnvloed door de layout van de Ferris Sweep waar ik dit nu op gebruik. Als je ‘m op een traditioneel toetsenbord wil gebruiken zou ik de indeling voor de wijsvingers anders hebben gedaan (de plek van de Qwerty Y is erg lastig – zet daar de Q neer – terwijl de Qwerty N juist erg simpel is – zet daar de P).

Dit alles brengt ons dus tot deze layouts:

z l u w v   p f o d ,
h r e s g   b n a t i
k j / m x   q c ; y .
z l u w v q f o d ,
 h r e s g b n a t i
  k j / m x p c ; y .

Ik ben er nog niet heel bedreven in, maar ik ben vrij zeker dat ik op het moment van schrijven de snelste persoon ter wereld ben op deze layout. Het is een goede gewoonte om een toetsenbord-layout naar de achternaam van de maker te noemen (Dvorak, Colemak, Norman), dus noem deze dan de Andeweg, maar Zluw kan natuurlijk ook.

Een laatste variatie nog. De Ferris Sweep heeft heel weinig toetsen en in de laatste aflevering van deze serie wil ik het nog hebben over hoe ik dat oplos. Twee hele toetsen voor / en ; is echter een beetje zonde, dus ik heb besloten dat / wordt vervangen door Enter en ; door Backspace. Die heb ik momenteel op de aangegeven plekken zitten, maar ik overweeg om die gekke middenplekken aan , en . te geven, zodat ik Backspace en Enter op de rechterpink heb. Dit verandert wel de bigram-scores, dus ik ben er nog niet helemaal uit, maar dit kan.

Morgen de laatste aflevering van deze serie, hopelijk, over de 34 toetsen van de Ferris.

Toetsenborden: hoe leer je een andere layout?

Dit is onderdeel van een serie over toetsenborden, zie het eerste deel voor een overzicht.

Zoals ik deze week al liet doorschemeren ben ik bezig mezelf een nieuwe layout aan te leren op mijn nieuwe toetsenbord. De meeste mensen gebruiken Qwerty, eerder deze week introduceerde ik een versie van Colemak voor Nederlands en morgen omschrijf ik mijn nieuwe layout.

Voor mijn ‘Colemak Mod-NL’ heb ik ongeveer 60 woorden per minuut gehaald, dus wilde ik een blogpost schrijven over hoe je dat moet doen. Mijn nieuwe layout verplaatst echter alle toetsen, en daarvoor is nog weer iets meer moeite nodig. In deze post dus ook de geüpdatete strategie.

Maar voor ik wat tools deel: dit kost tijd en moeite. Veel tijd en moeite. Is het het waard, als je al 70+ woorden per minuut op Qwerty kan? Waarschijnlijk niet. Maar ik vind deze alternatieve layouts wel dusdanig ‘lekker’ aanvoelen dat ik wel gewoon doorga met – jawel – uren investeren.

Als je gewoon eens wat wil proberen raad ik aan om eens te kijken naar DitchQwerty.com. Het geeft je een hele lijst aan Qwerty-alternatieven, opgedeeld in levels die steeds een hand vol nieuwe toetsen introduceren. Ook kan je hem gewoon gebruiken met je standaard Qwerty-toetsenbord: de site vertaalt de toetsen naar de nieuwe layout. Als je zelf al een Qwerty-alternatief hebt ingesteld kan je deze vertaling uitzetten door in de instellingen (rechter bovenhoek) het vinkje ‘Key Mapping’ uit te zetten.

Mijn favoriete tool voor het leren van een nieuwe layout, of gewoon sneller Qwerty, is Keybr.com. Deze geeft je onzin-woorden gebaseerd op echte patronen (helaas wel Engels), voor de letters E, N, I, T, R en L. Zodra je een snelheid van 35 woorden per minuut hebt opgebouwd krijg je daar een letter bij.

Keybr kan net als DitchQwerty toetsenborden voor je vertalen, maar aangezien ik de keymapping tegenwoordig in mijn toetsenbord zelf programmeer laat ik hem meestal op Qwerty staan. Merk ook op dat de volgorde van de letters gebaseerd is op de frequentie van die letter in het Engels, waardoor je pas heel laat de J krijgt, terwijl die in het Nederlands veel belangrijker is.

Als je echt helemaal from scratch een nieuwe layout gaat leren, kom je bij Keybr op een bepaald punt wel in de knoop. In de beginfase verspringt de ‘focusletter’ steeds naar de letter waar je het slechtst in bent, maar zodra je de S erbij krijgt, blijft S de focusletter, tot je de A krijgt, die dan de focusletter is, etc.

Voor het herleren van Qwerty werkt dit prima, maar bij het overschrijven van Qwerty werkt het minder goed. Ik merk dat mijn vinger nog best vaak naar de oude locatie van een letter wil gaan. Helemaal als ik een nieuwe letter krijg die nu op die locatie staat, kan een letter die ik eerder al op 35wpm heb gekregen, opeens helemaal terugzakken. Maar omdat Keybr alleen de nieuwe letter blijft boosten, kom ik daar slecht op terug.

Mijn oplossing hiervoor is een tijdje geweest om steeds opnieuw te beginnen in een incognito-venster, en dat werkt heel goed, maar het nadeel daarvan is dat je dan heel goed wordt in het schrijven van woorden met de beginset (ill, elen, eline), maar in latere combinaties je als nog in de knoop komt met – in dit voorbeeld – de L.

De échte oplossing hiervoor is om op de ‘settings’ knop te klikken en het schuifje ‘Add letters to words’ omhoog te schuiven. Op die manier krijg je alvast toegang tot meer letters, maar blijf je in de initiële modus van de verspringende focusletter. Telkens als ik een nieuwe letter vrijspeel ga ik even naar settings, plus ik die letter erbij, en reset ik, zodat ik met de verspringende focus kan blijven oefenen. (Dit scheelt me veel uren in het programmeren van mijn eigen tool.)

Een andere usual suspect is Monkeytype. Hier kan je bestaande woorden schrijven (ook Nederlands beschikbaar) in diverse modussen. Achteraf krijg je een leuk grafiekje van hoe snel je was. Ook interessant is deze ngram tool, waarmee je tweeletter- en drielettercombinaties kan oefenen, de bouwblokken van woorden als het gaat om typen. Ook deze zijn weer op het Engels gebaseerd, maar desalniettemin fijn. Alleen al voor afwisseling met Keybr zijn het fijne tools.

Wie gewoon sneller wil typen moet vooral ook meer gebruik maken van Option + Backspace, om een woord in één keer te verwijderen, en überhaupt Option + pijltjes om sneller door je tekst heen te springen. (Option is Alt, maar verder weet ik niet precies hoe goed dit zich vertaalt naar Windows en Linux. Op Mac werkt dit fantastisch. Verder zou je natuurlijk eigenlijk overal Vim-bindings moeten hebben maar dat is een ander onderwerp.)

Morgen dus meer over mijn nieuwe layout!

Toetsenborden: De Ferris Sweep

Dit is onderdeel van een serie over toetsenborden, zie het eerste deel voor een overzicht.

Deze post liet even op zich wachten, want ik wilde hier eigenlijk iets schrijven over goede manieren om een nieuwe layout te leren. Aangezien ik dat nu zelf aan het doen ben en een beetje struggle stel ik die post nog even uit. Daarom nu eerst: dit is mijn nieuwe toetsenbord!

Het is een Ferris Sweep, wat wil zeggen dat het een wat makkelijker in elkaar te zetten Ferris is. Het is een split keyboard met een best heftige column stagger: de toetsen verspringen per vinger en volgen daarmee heel erg de vorm van in elk geval mijn type hand.

De stagger lijkt ontzettend overeen te komen met die van de Kyria (gemaakt door een Nederlander). Die laatste heeft echter 40 tot 46 toetsen, terwijl de Ferris er maar 34 heeft. En oké, ik moet wel toegeven: dat is vrij weinig.

Ik wilde in deze blogpost nog wat info geven over de manier waarop ik een toetsenbord in 34 toetsen prop, maar aangezien ik de Ferris pas sinds dinsdag echt af heb, ben ik daar nog te veel mee aan het stoeien om te delen. De basis ervan werkt in elk geval al wel prima. Het is heerlijk om de tekens naar je vingers toe te laten komen, in plaats van je vingers de hele tijd naar de tekens te brengen.

Qua verslag over het bouwproces kan ik deze video aanraden, want dat zijn de stappen die ik zelf ook gevolgd heb. Het was best een avontuur en iets waarvan ik eerlijk gezegd niet had gedacht dat ik het kon, maar met gewoon beginnen kom je een heel eind.

Rest me niets anders dan nog een paar foto’s te delen. Binnenkort meer over de indeling. O en ik heb nog wat PCBs over, mocht je er ook een willen bouwen...

Toetsenborden: Colemak voor Nederlands

Dit is onderdeel van een serie over toetsenborden, zie het eerste deel voor een overzicht.

Eergisteren vertelde ik over hoe ik overstapte van Qwerty op Colemak en weer terug en weer terug. Nou ja, terug. Momenteel gebruik ik dus Qwerty op mijn Apple toetsenborden (inclusief die in mijn MacBook) en Colemak op de Moonlander. Maar niet helemaal Colemak, daar ga ik het vandaag over hebben.

Het probleem met een efficiënte toetsenbordindeling met compromissen zoals Colemak, is dat er altijd andere compromissen te maken zijn. Vrij veel bronnen over Colemak vertellen je direct over het bestaan van ‘Colemak Mod-DH’. Voor het gemak, hier is Colemak, met wat ruimte om duidelijker te zien welke vinger wat moet doen:

Q W F P G   J L U Y ;
 A R S T D   H N E I O
  Z X C V B   K M , . /

Bij Colemak zie je dat de D en de H te verkrijgen zijn door de wijsvinger zijwaards te bewegen. Dit komt voort uit het principe dat de middelste rij het gemakkelijkste te bereiken is. Niet iedereen was het daar mee eens: de zijdelingse verplaatsing is wat onhandig. Mod-DH verplaatst de D en H naar de locatie van de V en de M, om zo net wat efficiënter te zijn, ten kostte van wat meer verschuivingen.

Nou ja, dacht ik toen ik het las: dat is optimaler voor Engels, maar dat hoeft niet per se waar te zijn voor Nederlands. En standaard Colemak is al beter dan Qwerty, dus laat ik dat gewoon doen. Maar dat is dus wel een punt: voor Engels, voor Nederlands…

Problemen voor het Nederlands

Eén van de problemen waar ik al snel tegenaan liep, is dat Colemak bepaalde letters enorm ‘straft’, die voor het Nederlands niet eens op zo’n heel gekke plek zaten op Qwerty. Het meest in het oog springend is de J, wat in het Engels gek genoeg de minst voorkomende letter van het alfabet is.

De J krijgt (zoals je hierboven zag) de linker bovenhoek van de rechterhand. Nou zit ik inmiddels op een columnar layout met de Moonlander (zoals gister uitgelegd), dus daarmee is het effect iets minder erg, maar het is nog steeds best wel een enorme uithoek van het toetsenbord. Daarnaast krijgt de Y (in het Nederlands de twee-na-zeldzaamste) een toppositie.

Zie Colemak bovenin en zoek het in het Nederlands toch behoorlijk veelvoorkomende achtervoegsel ‘-lijk’. Drie van de letters moet je typen met dezelde wijsvinger, en geen van die drie zit op de middelste ‘home-row’ rij. Ik kreeg hier gewoon echt een beetje pijn van in mijn hand. (Zoek ‘m ook even op op Qwerty: zie? Daar zit '-lijk' eigenlijk heel lekker in een driehoekje.)

Aanpassingen voor Nederlands

In stijl van Colemak heb ik dus een paar aanpassingen gedaan toen ik opnieuw begon met het gebruiken van de Moonlander. Ik wilde heel graag de R en S weer terug omdraaien, want ik vind dat een heel gekke aanpassing in Colemak, maar ik merkte dat dit al best diep in mijn muscle memory zat, dus ik heb die zo gelaten.

q w d p f   y h u l ;
 a r s t g   k n e i o
  z x c v b   j m , . /

De ‘-lijk’ is nog steeds niet optimaal, maar in elk geval al een stuk beter. Ik was over het algemeen best tevreden met deze layout en ben tot ongeveer 72 woorden per minuut gekomen, wat ik acceptabel en ook werkbaar voor werk vindt.

Full disclosure is wel dat ik veel met Vim werk en dus de maffe designoverweging heb meegenomen dat HJKL pijltjestoetsen kunnen zijn. In deze layout staat H netjes links van L en K netjes boven J.

Als je dit zelf wil proberen is het goed om te bedenken dat ik dit allemaal niet in software op mijn Mac oplos. De Moonlander is een ‘programmable keyboard’, wat wil zeggen dat je elke knop iets anders kan laten doen als je dat wil. Ze hebben daar een heel makkelijke website voor, waar je zelf die toetsen kan instellen en op je toetsenbord kan zetten.

Dit maakt dus dat mijn Mac gewoon denkt dat ik op Qwerty typ, terwijl stiekem alle toetsen op een andere plek zitten. Dit betekent ook dat ik mijn Moonlander in elke laptop of tablet kan pluggen en dan gewoon mijn eigen layout heb. Dat maakt zo’n persoonlijke layout ook bruikbaar: ik neem mijn eigen handen en eigen toetsenbord mee.

Maar goed, ik moet dus bekennen dat ik dit alweer niet meer gebruik. Inmiddels ben ik bezig een andere knotsgekke zelfgemaakte layout te leren, maar meer daarover later deze week in een eigen blogpost. Als je geïnspireerd bent om af te stappen van Qwerty, kijk ook naar die post, maar Colemak is wel veel makkelijker om mee te beginnen vanuit Qwerty, of kijk naar Minimak voor zelfs nog minder wijzigingen.

Toetsenborden: over split, staggered en columnar

Dit is onderdeel van een serie over toetsenborden, zie het eerste deel voor een overzicht.

Kijk, ‘staggered’ verwijst naar een eigenschap van het toetsenbord dat je waarschijnlijk al kent. Als je naar een standaard toetsenbord kijkt, zie je dat elke rij net een beetje schuin staat ten opzichte van de rijen erboven en eronder. Sterker nog: geen enkele rij staat precies gelijk aan een ander (meestal). Dit is nuttig, omdat er onder elke toets een balkje zit, die beweegt zodra je erop drukt. Deze balkjes duwen dan vervolgens een hamertje op het papier, zodat letters verschijnen – wacht, dit klopt al een tijdje niet meer.

Deze erfenis van typemachines noemen ze een ‘row staggered layout’ of dus gewoon ’staggered’. Het hoeft technisch gezien helemaal niet meer, maar onze handen zijn eraan gewend en iedereen leert het zo, omdat het nu eenmaal zo is zoals het is.

q w e r t y u i o p
 a s d f g h j k l ;
  z x c v b n m , . /

Het idee van tien-vingerig typen – een techniek die ik zelf niet altijd helemaal goed toepas – is dat je elke vinger een eigen rij aan letters geeft. Zet je wijsvingers op de F en de J (daar zitten ook kleine bobbeltjes op) en vanuit daar vallen je vingers precies juist. Zoals gister besproken heeft Colemak net wat nuttigere letters direct onder je vingers hier, maar ook voor Qwerty is dit de way to go.

Maar als je toch elke vinger een aparte rij toewijst, waarom die rijen dan niet gewoon recht onder elkaar zetten? In het diagrammetje hieronder heb ik maar gelijk even een split toegepast, voor het overzicht.

q w e r t   y u i o p
a s d f g   h j k l ;
z x c v b   n m , . /

Dit was voor mij het moment waarop erachter kwam dat ik de B al jaren met de verkeerde hand typ (en nu waarschijnlijk nog steeds wel eens op mijn normale toetsenbord).

Deze rangschikking van toetsen in een grid heet ortholiniair en hoewel het even wennen is, denk ik wel dat dit een betere rangschikking is, omdat het meer de correcte tienvingerigheid van het typen onderstreept. De split in de diagram is trouwens optioneel: je hebt deze dingen ook in één groot blok.

Zoals gezegd heb ik dus de Moonlander gekocht, en als je goed kijkt zie je dat de toetsen op dat ding niet in een perfecte grid staan, maar juist steeds een beetje opschuiven per kolom (in plaats van per rij) zodat ze meer gelijk lopen met de manier waarop je vingers ook niet allemaal even lang zijn. Dit heet ‘column stagger’ of ‘columnar’, want alle toetsen schuiven op per kolom, niet per rij.

Na wat wennen en verfijning van mijn smaak vind ik de column stagger van de Moonlander niet sterk genoeg. Gelukkig is er zoiets als een ‘aggressive column stagger’, maar daar kom ik later deze week nog op terug.

O, ik zou ook nog iets zeggen over split. Nou ja: het geeft je vooral je een betere positie in je schouders. Ik merk het niet enorm, maar het is wel lekker, en ik ben natuurlijk ook vaak weer op mijn oude toetsenbord te vinden. Een kop koffie tussen je toetsenbord hebben staan is een beloning op zichzelf.

Dank voor het lezen van deze spreekbeurt. Misschien is deze video ook leuk, met voorproefje van wat er nog komt (minder toetsen). Morgen gaan we verder met Colemak voor het Nederlands.

Toetsenborden: dag Qwerty, hoi Colemak

Dit is onderdeel van een serie over toetsenborden, zie het eerste deel voor een overzicht.

Toen ik destijds de Moonlander bestelde was er een wachttijd van ongeveer vier weken. Het is een columnar split toetsenbord, en zo’n beetje elk Youtubefilmpje en blogpost die ik erover zag of las zei dat je ‘helemaal opnieuw moest leren typen’ op dit toestenbord, omdat de toetsen allemaal net een beetje zijn verschoven. (Morgen meer over columnar en split.)

Wat ik ook zag is dat veel mensen die herstart aangrijpen om daarwerkelijk een ander toetsenbordlayout te leren. Columnar is efficiënter, waarom dan niet ook gelijk iets efficiënters pakken dan het aloude Qwerty? Hoewel ik al jaren op de hoogte was van het bestaan van Dvorak, koos ik voor Colemak, om redenen.

Over Qwerty

Er gaat een mythe rond over Qwerty dat het ontworpen is om mensen slomer te laten typen, zodat de hamertjes in de typemachines niet vast kwamen te zitten. Ik zou zeggen dat dat meer waar is voor het niet-columnar aspect van het toetsenbord, maar daarover dus morgen meer. Qwerty is ontstaan uit een piano-toetsenbord met twee rijden, ABC tot en met LMN en daaronder M tot en met YXZ. Weet je, ik praat gewoon dit filmpje na, en een ander die ik nu niet meer terug kan vinden.

A B C D E F G H I J L M N
 . Z Y X W V U T S R Q P O

Je kunt stiekem nog best veel heen-en-weer alfabet terugvinden in Qwerty als je goed kijkt:

Q W E R T Y U I O P
 A S D F G H J K L ;
  Z X C V B N M . , /

Wat het filmpje ons vooral leert, is dat typen destijds een vak was, dat geleerd moest worden via een cursus. Het ontwerp van het toetsenbord ging dus vooral in eerste instantie over wat het beste was, maar daarna slechts over wat het meest gebruikt wordt. (Hallo Whatsapp.) Inmiddels hebben we Qwerty omdat we Qwerty hebben.

Een beter alternatief als Dvorak (niet de componist Dvořák) bestaat al sinds 1932, maar toch is Qwerty de standaard gebleven. Ik koos echter voor mijn nieuwe layout voor Colemak, die Qwerty als basis neemt en slechts enkele verbeteringen daarop doorvoert.

Q W F P G J L U Y ;
 A R S T D H N E I O
  Z X C V B K M , . /

De hele onderste rij blijft vrijwel hetzelfde, maar verder probeert het veelgebruikte letters, zoals klinkers en N, T, R en S, in het midden te plaatsen. Het idee is dat je daardoor niet de hele tijd je vingers hoeft te verplaatsen: als je je handen in het midden legt zijn de letters die je zoekt waarschijnlijk al direct onder één van je vingers te vinden.

Lessen van het overstappen

Eén van mijn eigen fouten bij het leren van dit nieuwe layout: ik dacht dat ik gelijk overal moest overstappen op Colemak. Ik ging dus nog voor mijn Moonlander binnen was (als voorbereiding) aan de slag met overstappen op al mijn toetsenborden, dus het Apple toetsenbord en ook de iPad. Het ging wel, maar ik was van de een op de andere dag een héél slome typer.

Wat ik mezelf met terugwerkende kracht meer zou aanraden, is om even te wachten tot de Moonlander er is. De mechanische switches van de Moonlander, maar vooral ook de split en de positie van de toetsen maken dat het ding heel anders aanvoelt dan mijn Apple toetsenbord. En gek genoeg onthouden mijn vingers dat.

Na een tijdje ging het namelijk gewoon niet meer. Ik moet voor werk gewoon veel dingen typen, en opeens maar 35 woorden per minuut kunnen produceren is dan best onhandig op sommige momenten. Mijn collega was ook eens overgestapt, en weer teruggegaan, dus interessant doen ging me ook niet redden. Uiteindelijk heb ik mijn Apple Magic Keyboard weer gepakt en ben ik net zo lang typing tests gaan doen tot ik Qwerty weer terug had (spoiler alert: dat gaat best snel, maar ook al mijn slechte gewoontes waren terug).

Toen ik maanden later weer eens de Moonlander aanraakte merkte ik dat Colemak nog steeds best wel enorm in mijn vingers zat, zelfs al was ik alweer maanden aan het typen (met de slechte gewoonten) op Qwerty. De moraal van dat verhaal is dus dat een toetsenbord met een andere feel best een andere layout kan hebben en dat je muscle memory dat prima bijhoudt. Ik typ nu Qwerty op mijn MacBook zelf en Colemak op de Moonlander, en dat is veel beter vol te houden als je af en toe een lap tekst moet produceren (zoals deze).

Bij het terugkeren naar Colemak heb ik wel een paar wijzigingen doorgevoerd, waarover overmorgen meer, want ik moet jullie morgen al over columnar en splits vertellen.

Seb doet toetsenborden

Het begon allemaal bij een foto die ik zag op een Discord-server. Ik ben al jaren (tien, ongeveer) een trouw gebruiker van de ingebouwde MacBook toetsenborden en de Magic losse varianten die Apple daarvan verkoopt. Daarmee dus ook Qwerty, de rechtopstaande Enter, en de §/±-knop, die ideaal is voor je eigen sneltoetsen, omdat er geen enkele standaard toetsencombinatie is die die knop gebruikt.

Maar het begon dus bij die foto, met daarop de Moonlander van ZSA. (Had ik al gezegd? Klikken en/of deze serie lezen is op eigen risico.) Het was het begin van een lang konijnenhol naar beneden (?) waar ik, met tussenpauzes, steeds dieper in terecht ben gekomen. Ik ga er de komende week over bloggen, want het is gewoon te veel om in één blog te beschrijven.

Wat ik hier in elk geval alvast kan verklappen, is dat ik de Moonlander heb aangeschaft, in gebruik heb genomen, weggelegd heb, weer in gebruik heb genomen en op het punt sta om hem weer weg te leggen. Dit is hoe je zo’n konijnenhol induikt: in stapjes.

Meer info over deze reis dus komende week. Hier een overzicht van de delen:

Bij wijze van vanantie naar een onbekende Albert Heijn gegaan. Kan ik iedereen aanraden, alles wat je kent maar dan op een andere plek.

Je komt wel met meer zooi thuis die je anders nooit koopt.

Altijd alles kwijt zijn is vervelend, maar een idee hebben, opstaan, naar die ene onlogische plek lopen en daar inderdaad vinden wat je zocht vind ik stiekem ook best eng.

Advent of Code

Ik was dus bezig met Advent of Code maar ben uitgevallen na dag 12. Het is de eerste keer dat ik meedoe (collega was erg enthousiast) en ik had mezelf direct al een moeilijkheid gegeven van elke dag in een andere programmeertaal te werken. Maar na 12 dagen werd ik wel een beetje tureluurs van DuckDuckGoën hoe je een bestand moet inlezen in weer een andere taal. De laten waren nog niet op, ik had nog tot dag 18 aan talen klaar staan, met een nog veel langere lijst aan ideeën voor meer talen.

Dus vooralsnog ben ik gebleven bij de volgende 12 talen.

1. C

De eerste dag was makkelijk en ik herkeek colleges over C dus ik dacht, waarom niet. Beetje mezelf makkelijk van af gemaakt door niet zelf de file in te lezen maar hem in een #define te stoppen.

2. Elixir

Hier ben ik best bedreven in, dus deze was makkelijk. Hier hoefde ik ook nog niet op te zoeken hoe je een bestand opent want dat weet ik gewoon uit mijn hoofd. Het was ook een goede opdracht voor pattern-matching, dus Elixir leek me een prima keuze ervoor.

3. PHP

Dit is mijn 'moedertaal' als het om programmeertalen gaat, dus ook hier viel het nog allemaal best mee. Ik heb de oplossing ook ontzettend procedureel opgeschreven.

4. Ruby

Op een of andere manier kreeg ik heel erg Sandi Metz vibes toen ik deze opdracht las, dus daarom niet gewoon Ruby? Ruby is een taal die tegenwoordig een slechte naam heeft ('sloom', 'magic', 'onduidelijk'), maar ik vind het wel een heel vriendelijke taal.

5. Rust

Dit is een van de langere stukken code, gewoon omdat je veel meer zelf moet doen in Rust. (In C ook, maar zoals gezegd, de eerste dag was vrij simpel, en ik speelde vals.) Ik heb de uiteindelijke oplossing achteraf zelfs nog een stukje opgeruimd, qua code. Dit was niet de eerste keer dat ik me in Rust verdiepte, maar ik merk dat ik dankzij de colleges over C en assembly meer achtergrond had voor waarom bepaalde dingen werken zoals ze werken. Was erg interessant, eigenlijk wil ik meer van de problemen hierin doen.

6. Javascript

Dit was een maandag en ik had weer even een taal nodig die ik goed kende. Vooral in mijn oplossing voor deel 1 vond ik mezelf erg grappig (een Fish object met een anotherDayInTheLife() method die soms een kind returnt), maar helaas moest dat allemaal kapot voor deel 2.

7. Go

Ooit heb ik geprobeerd een go-bot te maken in Go, aan de hand van een boek dat het in Python doet. Ik had eigenlijk direct een segmentation fault omdat ik ergens een nil dereference, en dat was het einde van mijn avontuur in Go. Maar deze opdracht ging prima en segfaultloos.

8. Clojure

De colleges over C en assambly waren op dit punt aangekomen bij functioneel programmeren in Scheme. Hoewel ik waarschijnlijk wel ergens de Kawa-interpreter had kunnen vinden, besloot ik toch om naar de wat modernere en momenteel populairdere lisp Clojure te kijken. Het ging best aardig, maar in deel twee zat ik compleet vast en na vier uur vloeken besloot ik de oplossing voor PHP – die ik inmiddels prima in mijn hoofd had – uit te schrijven. Ook daar heb ik lekker fancy lopen doen met operators die ik normaal nooit kan gebruiken. Toen ik daarna het volgende college over Scheme aanzette, maakte ik kennis met let en het feit dat het niet erg is om dat te gebruiken (maar een beetje). Gewapend met dat bouwblok heb ik ook de versie in Clojure nog werkend gekregen die avond.

9. Python

De go-bot zoals beschreven in het boek had veel weg van de vorm van dit probleem: het zijn punten op de kaart en als die buren zijn worden ze samengevoegd. Daarnaast had ik gewoon ook even zin in een wat bekendere taal, na het Clojure-avontuur. Omdat het een kaartje is heb ik me bij deze ook uitgeleefd met de weergave van dat kaartje, met allemaal kleuren in de terminal.

10. Erlang

Tegen deze tijd waren eindelijk mijn dromen over haakjes sluiten verdwenen, komen ze met deze opdracht! Over Erlang: als je eenmaal Elixir kent valt Erlang best wel mee, maar de syntax is wel heel absurd als je het nog nooit gezien hebt. Maar ook hier kon ik erg goed pattern-matching gebruiken, vandaar de keuze.

11. Crystal

Ik moest weer even terug naar een gecompileerde taal, dus dat werd Crystal. Dit heb ik echt helemaal speciaal voor Advent of Code geïnstalleerd, maar ik ben dus best wel onder de indruk: het heeft de vriendelijkheid van Ruby, maar dan mét static type checking en het compiled dus naar iets best snels. Ik heb me ook hier helemaal uitgeleefd met terminal-kleuren en er zelfs een animatie van gemaakt.

12. Typescript

Het is bijna valsspelen, want Typescript en Javascript zijn echt niet zo heel anders, maar ik gebruikte Deno, de Typescript-versie van Node, en daarvoor moest ik toch echt weer even opzoeken hoe ik een file moest inlezen.


Dit rammelende stukje werd mede mogelijk gemaakt door mijn gevoel dat ik meer moet bloggen. Misschien ga ik nog wel verder aan Advent of Code, maar ik wil eigenlijk ook weer dingen gaan doen aan dit weblog. Vandaar.

Stronk

Een tijdje terug was er een landelijk nieuwsbericht over rellen in het Goffertpark, op dezelfde dag dat er ook een tribune sneuvelde onder het gewicht van een grote groep hossende Vitesse-supporters. De rellen waren flink uit de hand gelopen, er werd met van alles gegooid, ‘zelfs met een boomstam’, stond er.

Nog veel langer geleden fietste ik op een dag naar werk. Mijn route ging destijds door het Goffertpark. En het was niet zomaar een dag: het stormde. Net na het stadion stond een boom die al heftig ver was doorgezakt en flink stond te schudden. Ik heb toen naar de boom geknikt en ben afgeslagen, richting de Weg door Jonkerbos, om er niet onder te komen te liggen.

Toen ik terugfietste naar huis bleek de boom inderdaad te zijn omgevallen. Later is hij weggezaagd, bleef alleen de stronk over. Mijn route is sindsdien veranderd, maar telkens als ik er langs fiets groet ik die stronk nog even.

Vandaag kwam ik weer langs de stronk, en zoals ik inmiddels al vermoedde was het bovenste stuk, dat al een tijdje wat losser hing, weg. Gek, dacht ik, ik had op die bewuste dag niet verwacht die boom jaren later nog schade zou veroorzaken en het tot het landelijk nieuws zou schoppen.

I noticed that in my new login-setup, sessions last much longer. It used to be an hour or 3, but now I have been away from my computer for a full day and I am still logged in.

I like it, because it means that I will see my site more often in a logged-in state (as will others), but I will add to the ever-growing todo-list that I need some 'I trust this computer' checkbox.

Next up must be Webmentions, I feel. I just posted this article with a lot of backlinks to old posts, but since I send all Webmentions in a synchronous way on first-post-visit, it took ages, and I actually got a 502 Bad Gateway out of my site. But I also need weekend, so we will see.

Meer laden