Log in
Seblog.nl

Blog

Topless

_Voor de finale van WriteNow! 2012 schreef ik een verhaal over een zieke zus die een weekendje thuis komt uitzieken. Nu is het te lezen in de bundel Ook olifanten moeten door, met verhalen van alle WriteNow! finalisten._

(... deze tekst is alleen in boekvorm te vinden nu)

Dichter aan tafel

Vanavond heb ik dienst als Dichter aan Tafel. Het werkt als volgt: je gaat uit eten in Dudok Arnhem. Behalve menukaart, de wijnkaart en de desserts, staat er ook een kaart op tafel met daarop gedichten. Die gedichten kan je ook bestellen. Als je een gedicht bestelt, komt er een dichter naar je tafel om het bestelde gedicht voor te dragen. Zo simpel is het.

Het wordt iets ingewikkelder als ik zeg dat ik geen gedichten heb. Vanavond draag ik dus zines en korte verhalen voor. De meeste dichters kunnen wel een lijstje van 10 gedichten maken. Ik kwam met Aap, IJsbrand en El Camino nog niet heel ver. Uiteindelijk schreef ik ook 'Zoals in Franse misdaadseries' op als titel, terwijl ik daar nog helemaal geen verhaal bij had. Dat zien we dan wel.

Enfin. Aangezien het vanavond is, heb ik gisteravond maar even een verhaal geschreven bij die titel. Je vindt 'Zoals in Franse misdaadseries' in de verhalensectie van Seblog, maar beter kom je vanavond natuurlijk even bij Dudok eten.

Tot vanavond!

Hoe ik promoveerde tot 'prominente roze Nijmegenaar'

In Nijmegen noemen we de meimaand een Roze Meimaand. Waarom, en wie we precies zijn, dat weet ik niet, maar het is fijn dat er in mei veel roze dingen te doen zijn (vooral: roze feestjes).

De bibliotheek doet ook mee, en wel met een Roze Boekenplank. Daarbij hangen tips van prominente roze Nijmegenaren, en ho, daar hang ik ook bij. Omdat op de poster geen extra commentaar bij mijn keuze staat (maar wel een veel te depressieve foto van mijzelf), plaats ik het commentaar nu hier op Seblog. Op de poster mochten er overigens maar twee, dus elke derde is een bonustip. De Roze Meimaand is net als de gewone meimaand alweer bijna over, maar och, beter laat dan nooit.

Boeken

Lernert Engelberts - _Echte slechte mensen_ Dit boek kocht ik puur op uiterlijk: het is gedrukt op roze papier. Toen ik het begon te lezen bleek het ook nog eens erg goed geschreven te zijn en er staan een paar homoverhalen in. Tom Lanoye - _Kartonnen dozen_ Prachtig boek over een onbereikbare liefde. En lees ook 'Een perfecte moord' uit Lanoyes bundel _Spek en bonen_: een verhaal dat onmogelijk te schrijven is met hetero's. Frans Kellendonk - _Mystiek lichaam_ Goed geschreven boek met veel verhaallijnen, waaronder een homoseksuele. In 1986 het eerste literaire boek dat over de gevolgen van AIDS schreef.

Films

Les Amours Imaginaires Prachtige film over een driehoeksverhouding van een jongen en een meisje die allebei op dezelfde jongen verliefd worden. _Shortbus_ Opgepast: dit is nogal een seksueel geladen film. Maar in die New Yorkse ondergrondse seksscene lopen ook homo's rond, met een mooi verhaal. _A Single Man_ Portret van een hoogleraar die na de dood van zijn partner op zoek blijft naar liefde. Veel mooie sfeerbeelden.

Muziek

Franz Ferdinand - _Franz Ferdinand_ Gewoon een lekkere plaat die dankzij het nummer Michael ook op een roze lijst mag. 'This is what I am, I am a man, so come and dance with me Michael.' Dez Mona - _Moments of Dejection or Despondency_ Bij deze cd heb ik het vermoeden dat er homo-elementen in zitten. De diva-look van zanger Gregory Frateur, "So nice to have loved my righteous man"; ik weet het niet, maar mooi is het zeker. Jens Lekman - _Night Falls Over Kortedala_ Mooie cd die dankzij het nummer _Postcard for Nina_ een lesbisch tintje krijgt: de ik zegt dat hij niet haar vriendje kan zijn als ze van een vrouw wil houden en vind dat ze het haar vader moet vertellen.

Collectiefje: onze oom

Gister zaten Wout, Elske en ik op een terrasje. Elske plukte een zin uit een boekje en toen speelden we collectiefje. Nu hebben we alledrie een verhaaltje dat begint met dezelfde zin.

Toen onze oom eindelijk begreep dat hij geen keus had, gaf hij ons een teken. We snapten het. Eén voor één stonden we op en liepen we naar de kamerdeur. Daar gingen we in een rijtje staan. Marja stond voorop, want zij was de grootste. We vormden een trappetje, vlak voor de kamerdeur, en wie over ons heen zou stappen zou Onze Lieve Heer een kus kunnen geven.


Oom stond op. Hij zei niets. Hij keek even naar Onze Lieve Heer en toen via Marja het rijtje af. 'Ach,' zei hij. Met iets van wroeging haalde hij een citroen tevoorschijn. We bekeken de citroen, maar niet te gretig. Gretigheid is ons niet waardig, had moeder gezegd toen ze wegging.

'Dit,' sprak oom, 'is een citroen.' Hij wees een beetje op de citroen en legde toen zijn hand erop, alsof hij bang was dat de citroen weg zou springen. 'Het is...'

Verder is oom nooit gekomen.

Schaduwtekst LUX Live

Gisteravond schreef Wout Waanders een tekst bij de discussie in LUX Live. Ik heb dat ook wel eens gedaan, volgende week mag ik weer, maar gister was Wout aan de beurt. Helaas kon ik me niet inhouden, dus heb ik deze schaduwtekst over de avond geschreven. Wouts tekst lees je hier.

Werkeloze afgestudeerden

een opera naar Grieks voorbeeld

PRESENTATOR
Het is heel moeilijk een baan te vinden.

KOOR VAN AFGESTUDEERDEN
Ik wil een baan.
Ik wil een baan.
Ik wil een baan.

MANAGER
Nee, jullie zijn met teveel.

PRESENTATOR
Kijk, het gaat mis. Sensatie!

KOOR VAN AFGESTUDEERDEN
Ik wil een baan!
Ik wil een baan!

PROFESSOR
Je moet zo veel mogelijk plannen maken
een plan dat in meerdere scenario's past.
Dat werkt, dat werkt.

PRESENTATOR
O ja?

KOOR VAN AFGESTUDEERDEN
Ik wil een baan.
Ik wil een baan.

PROFESSOR
We moeten meer netwerken
straks nemen de robots het over.
Iedereen moet een zelfstandige professional worden.

MANAGER
Iemand een baan?

KOOR VAN AFGESTUDEERDEN
Ik wil die baan!
Ik wil die baan!

MANAGER (wijst op het koor)
Jij!

UITVERKORENE
Ja! Ik heb een baan!

KOOR VAN AFGESTUDEERDEN
En wij dan?
En wij dan?

PRESENTATOR
Er is nog steeds geen werk!
Jottem! Sensatie!

PROFESSOR
Nevenfuncties!
Nevenfuncties!
Iedereen aan de nevenfuncties!

KOOR VAN AFGESTUDEERDEN
Nevenfuncties!
Nevenfuncties!
Iedereen aan de nevenfuncties!

(muzikaal intermezzo)

KOOR VAN AFGESTUDEERDEN
Ik heb een nevenfunctie.
Ik wil een baan.
Ik heb een nevenfunctie.
Ik wil een baan.

MANAGER
Jullie hebben allemaal nevenfuncties! Jullie zijn met teveel!

PRESENTATOR
Kijk, er is nog steeds een probleem. Sensatie!

AFGESTUDEERDE
Ja, presentator. Hoe kom jij aan die baan?

KOOR VAN AFGESTUDEERDEN
Ja, presentator. Hoe kom jij aan die baan?
Ik wil die baan.
Ik wil die baan.

PRESENTATOR
Ho, nee, dat gaat zo maar niet!

KOOR VAN AFGESTUDEERDEN
Ik wil die baan!
Ik wil die baan!

(koor valt over presentator heen)

PROFESSOR
Nou, dat was het weer voor vanavond. Er is hier geen werk meer te vinden verder. Fijne avond nog en wel thuis.

(het doek valt)

Eerste prijs WriteNow Nijmegen

Vandaag ging ik, veel te laat, naar de Lindenberg voor de prijsuitreiking van de Nijmeegse voorronde van WriteNow. Ergens had ik onraad moeten ruiken toen ze me in Berlijn belde of ik kwam. Het samenzweerderige toontje van het gesprek was me wel opgevallen, maar ik had het weer verdrongen, want ik kon het best verzonnen hebben.

Toen ze me echter begonnen te bellen terwijl ik op de fiets zat, begon ik wel iets te vermoeden. Eenmaal in de zaal bleek ik niet de derde prijs te hebben gewonnen, zoals eerder in Gouda. Ook nummer twee ging naar [iemand anders](http://roosvlogman.tumblr.com/). Bij nummer één ging het opeens over een vriendengroep en een Volvo 850: dat was mijn verhaal. Het verhaal **Fitness** is inmiddels [hier](/verhaal/fitness) te lezen. Het lovende juryrapport ("... vond de jury unaniem een topverhaal") kan je [hier](http://www.writenow.nu/voorronden/nijmegen/juryrapport/) lezen.

Mit Einar nach Berlin

Als je dit leest wil dat zeggen dat ik in de bus zit naar Berlijn. Dat heb ik zo afgesproken met mijn weblog. Ik heb hem gisteravond al verteld wat hij moest doen, om 10:00 uur een stukje online zetten met deze tekst enzo. Het gekke is: misschien ben ik nu wel dood. Je weet nooit, met die bussen.

Dit keer ga ik niet alleen op pad. Het betreft een studiereis. Ik heb me laten vertellen dat Berlijn de grootste studie Nederlands ter wereld heeft, en ik hoop dat dat waar is, want ik heb het al aan veel mensen verteld. Maar naast al mijn studiematti's neem ik ook de Duitse broer van [IJsbrand](/2011/11/ijsbrand-de-vrijwel-onzichtbare-ijsbeer/) mee: Einar! Dankzij [Dennis Gaens](http://denieuws.com/)' vertaling kan ik nu in Berlijn vrolijk doorgaan met zines achterlaten. Er gaan er 50 mee en die moeten allemaal daar blijven. Verder zit er in de tas nog een stapel plattegronden van Berlijn. Die plattegronden zijn verwerkt in het [zine](http://dewinkel.waait.nl/berlijnzine/) dat Dennis, Hanneke en Vincent maakten over de week dat ze alledrie in Berlijn waren. Maar ja, er waren er nog over, dus die ga ik nu terugbrengen. Mocht ik tijd en wifi hebben dan hoor je nog van mij. Zo niet: ajuus.

Seblog is anders

Na meer dan een jaar met een variatie op het thema 'K2' te hebben rondgelopen is Seblog dan eindelijk in een nieuw, zelfgemaakt jasje gestoken. Nu ook met een agenda, een pagina met verhalen en een zinepagina!

Uitvretercolumn #3

_Zojuist pluk ik de nieuwe Uitvreter uit mijn postbus. En ook dit keer staat er in het vakblad van de Nijmeegse neerlandici een column van mij._


Hoe selexyz zichzelf kan redden

Even voor de duidelijkheid: aan ons ligt het niet. Dat selexyz in zwaar weer verkeert hebben ze puur en alleen aan zichzelf te danken. Deze column heet niet 'hoe we selexyz kunnen redden', maar 'hoe selexyz zichzelf kan redden'.

Selexyz heeft zelf ooit stom gedaan. In 2002 hadden ze de kans om Bol.com over te nemen voor het luttele bedrag van 200.000. Waarschijnlijk dachten ze dat het zo'n vaart niet zou lopen met de online boekverkoop. Ze hadden het mis. Oud-directeur Matthijs van der Lely noemt het de stomste fout uit zijn leven. 'Ik denk er nog iedere dag aan.' Tja.

Inmiddels heeft Bol.com selexyz redelijk leeggevreten. De meeste mensen bestellen hun boeken direct online. De mensen die naar selexyz komen, grasduinen wat in de boeken die er liggen. Maar als het boek dat ze willen hebben er niet is, gaan ze naar huis en bestellen ze het op internet. Bij Bol.com, niet bij selexyz.nl.

Als je de zaken zo bekijkt, is selexyz ten dode opgeschreven. Maar volgens mij hoeft selexyz nog niet te sterven. Met de volgende twee punten in het achterhoofd moet het goed kunnen komen.

1

Selexyz heeft ook een webwinkel. Het probleem is alleen: volgens mij weet niemand dat die bestaat. Ligt het boek niet in de selexyz? Dan ga je naar huis, naar Bol.com, en de volgende dag heb je het in huis. Om dat te voorkomen zou selexyz hun webwinkel beter bekend moeten maken.

Nog mooier zou zijn: een pilaar in de winkel, waar je op een makkelijke wijze (dus geen metalen toetsenbordjes met een vage bolmuis graag) een boek kan bestellen bij de webwinkel. Eentje waar je gelijk kan pinnen. Want dan heeft het bestellen bij seleyxz gelijk een voordeel: ik hoef niet meer te onthouden dat ik thuis naar Bol.com moet gaan, ik regel het direct in de winkel.

Door verzendkosten en levertijden gunstiger dan Bol.com te maken kan je zelfs de mensen die niet naar de winkel komen paaien. Mijn moeder koopt nu bij Cosmox, want daar verzenden ze gratis. Ik bedoel maar.

2

Haal de klanten terug naar je winkel. Als seleyxz heb je iets wat Bol.com niet heeft: hele mooie winkels. De Verwijs in Den Haag en de Dominicanen in Maastricht zijn winkels waar je wil zijn. Selexyz moet wat dat betreft Apple achterna: Apple Stores zijn toeristische attracties. Ik weet niet of het je lukt om een boek weer even hip te maken als een iPad, maar er zit wel degelijk potentieel in. Een Apple Store voelt als een kerk: je hebt het gevoel dat je erbij hoort. De selexyz in Maastricht ís een kerk, wat mist is de verbondenheid.

Laatst droeg ik teksten voor in de selexyz dekker vd vegt. Het was boekenweek en via Wintertuin hadden ze Nijmeegse jonge schrijvers gevonden. Er kwam geen hond, de mensen bleven een beetje langs de kasten met boeken staan, een drietal kwam op de gratis hapjes en wijn af. Selexyz heeft nu nog geen naam als podium, maar dat kan komen. Wie wil er via Bol.com een gesigneerd boek bestellen? De lol is er dan wel een beetje af. Selexyz heeft die fysieke ruimte al: benut die.

De bal is aan selexyz: zet een winkel neer waar we willen zijn, waar we ons boek vinden of de volgende dag in huis hebben. Zoals ik al zei: aan ons ligt het niet. Wij komen wel.

MÅNSTAD

_Jag äter köttbullar!_ – Zweeds gezegde

1

2

Waaiweek 2011, zondag, de Plu is weer leeg en iedereen gesloopt.

IEMAND
Ik ga zo op de bank zitten.

EEN ANDER
Ja. Op de bank, met chips.

WEER EEN ANDER
Ja. Op de bank met chips. En daar dan allemaal een foto van maken en op facebook zetten.

EEN ANDER
Joeri, ga eens chips halen.

JOERI
Oké.

Seb gaat naar huis en denkt: ik heb geen bank.

3

4

Eigenlijk hoef ik nooit te zoeken in een IKEA: ik weet gewoon waar de MÅNSTAD staat. De eerste keer dat ik hem zag, keek ik ernaar terwijl ik doorliep. Als je in je eentje bent is het vreemd om erg lang naar meubels te staren. Toen ik vaker in de IKEA kwam overwon ik die angst. Eerst durfde ik het prijskaartje om te keren, de keer daarna om er op te gaan zitten. Op een gegeven moment klapte ik hem zelf in en uit en vond ik uit waar je de kussens kon opbergen. Een paar keer later merkten voorbijgangers op dat ik dat wel heel soepel deed, dat tot bed omtoveren, en of ik er niet zelf ook een had. Vandaag durfte ik ongegeneerd te gaan zitten en met een maatrolletje alle maten op te meten. Toen ik die had opgeschreven, had ik nog maar één vraag.
'Uhm, mag ik wat vragen?'
'Tuurlijk?'
'Die MÅNSTAD, zijn daar twee types van, eentje met het lange deel links en eentje met het lange deel rechts, of is dat één pakket?'
'Nee, het is inderdaad één pakket. Je kan hem in elkaar zetten zoals je wil.'
We hadden het over vijf jaar, en hoe lang dat is. Ik vond het lang, maar hij vond het kort: een bank kan langer mee. Uiteindelijk draaide hij een pagina voor me uit, met daarop alle maten van de pakketten. Het waren er vier. In de trein rekende ik uit welke delen van de bank in welke pakketten pasten.

5

6

Met een broodtrommel onder mijn arm loop ik de IKEA uit. Bij de loopbrug naar beneden struikel ik half. Achter me hoor ik iemand iets zeggen over MÅNSTAD. Het is de verkoper, hij gaat ook naar huis.
'Toch iets gekocht?'
'Ja, ik vind het moeilijk om met lege handen naar huis te gaan.'
'Snap ik, als je helemaal uit Nijmegen komt.'
Dat had ik hem al verteld. Hij vertelt dat hij journalistiek studeert, hier in Utrecht.
'Ook een soort Nederlands,' zeg ik, en ik vraag me direct af waarom.
'Ja, dat moet je er wel voor kunnen.'
Daarna gaat het over taalfouten. Hij weet een afsnijweggetje naar de tram en hoe laat die gaat. We lopen wat harder en halen hem net. Op het station nemen we afscheid. 'Misschien tot snel,' zegt hij, 'voor de Manstad.' Ik verbeter hem niet en schud zijn hand.

Steen

Seb heeft genoeg van schrijven, daarom hier een steen.

Kiezelsteen

Baksteen

Edelsteen

Hoeksteen

Dobbelsteen

Grafsteen

Legosteen

Tweede in Opium Verhalenwedstrijd

Er stond al bij het inzenden dat ik zaterdag 10 maart vrij moest houden in mijn agenda, voor de opname van de uitslag van de Opium Verhalenwedstrijd. Ik zette er twee dingen in: 'Vrijhouden voor Opium' en '24-uur zine'. Helaas, afgelopen donderdag werd ik gebeld dat ik bij de 10 genomineerden zat, dus de nieuwe Mitchell moet nog even op zich wachten.

Ik ging naar Amsterdam voor de opnames van Opium. Daar werden de beste drie verhalen voorgelezen door niemand minder dan Aart Staartjes. 'Het verhaal leest als een road movie,' zei Nelleke Noordervliet, en toen wist ik het al. Meneer Aart begon daarna inderdaad met mijn verhaal. Enfin, je kan 't zelf op Uitzendinggemist zien:

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.

Uiteindelijk won Eli de Smet, maar Arthur Japin verzekerde me na de uitzending dat ik ook een goed verhaal had geschreven. En ik ben het ook met hem eens dat homoseksualiteit in de sport breder besproken moet worden. Lees zelf ook het winnende verhaal. Mijn broer Michiel nam met 'beste 3' geen genoegen en ging navragen bij de productie. 'Wie is 2 en wie is 3?' Ik bleek tweede te zijn.

Al in de planning stond om met het verhaal te gaan touren deze boekenweek. Zo sta ik op 15 maart om 19:00 in de Selexyz dekker vd vegt in Nijmegen, en op 17 maart op het Nijmeegs Boekenfeest. Verder is daar nog het Deventer Boekenfeest, op 24 maart, aan het eind van de boekenweek. Wie liever een ander verhaal van mij hoort kan op 20 maart naar Lux Live komen, waar ik live een tekst schrijf over de discussie van de avond.

Je kunt El Camino [hier]() bekijken, samen met een filmpje waarin ik het voorlees en iets over mijn zines stamel. Maar ik kan die tekst natuurlijk niet zomaar elders kunnen voordragen zonder nog weer een paar woorden te veranderen. De nieuwste versie staat hieronder. Een zine is about to become.

El Camino

We rijden. Voor ons ligt asfalt, achter ons ligt asfalt en daartussen zitten Owen en ik in een oude auto met lege bierblikjes en ander afval. We halen een vrachtwagen in. Owen neuriet mee met de muziek en haalt soms uit met zijn stem. Ik kijk naar de paaltjes langs de weg, naar de bomen en naar de dingen die mensen hebben achtergelaten. Het zuiden is nog ver weg.

Ik heb Owen een paar weken geleden ontmoet op een feestje van een collega. Het was zo'n feestje waarbij halverwege de avond ouzo geschonken werd. Niet voor de smaak, maar omdat het het sterkste in huis is, overgebleven van een vakantie van een bekende die ook niet wist wat hij ermee aan moest. Owen stond half op het balkon, half in de woonkamer, te roken. We raakten aan de praat over de dingen die ertoe deden, zoals het leven buiten deze verdomde stad. Ik geloof dat we toen het plan al hadden.

Langs de weg ligt een dood konijn. Shell-stations markeren onze weg naar het zuiden. Ik kan de brandstofmeter niet zien vanaf hier, maar Owen blijft nog steeds doorrijden. Op de snelheidsmeter hoef ik niet te kijken. Ik voel dat we net iets te hard gaan.

Na die avond heb ik Owen een tijd niet gezien, tot ik hem tegenkwam in de supermarkt. We raakten weer aan de praat, maar serieuzer nu. Hij zei dat hij vlakbij woonde. We namen blikjes bier mee en liepen naar zijn huis. Bij hem thuis ging het alleen nog maar over het zuiden. Ik werd de volgende ochtend wakker op zijn bank. Weer thuis bleken de meeste van mijn boodschappen bedorven te zijn.

De volgende dag belde Owen. Ik moet hem mijn nummer hebben gegeven. We spraken af om vandaag in de auto te stappen en naar het zuiden te rijden. We zouden wel zien hoe ver we komen. Toen ik ophing keek ik de kamer rond, naar wat ik achter zou laten. Ik sloot het af en ging bier halen.

'Tot nooit meer, kutstad,' zei Owen vanochtend toen we wegreden. Hij meende het misschien meer dan ik. Hij schold erop los toen we langs mijn straat kwamen. Daarna zweeg hij. Op de snelweg zei hij dat hij via zijn connecties het een en ander geregeld had. Vanavond zouden we een kapitaal binnenhalen. Het zuiden wacht, had hij gezegd. Welke connecties? Wat voor kapitaal? Hij meent het meer dan ik.

Bij elk tankstation dat we tegenkomen hoop ik dat hij moet stoppen om te tanken, maar dat doet hij niet. Ik heb geen idee hoe vol de tank zat toen we vertrokken. Ik heb geen idee hoe lang deze auto met een tank doet. Ik kan het benzinewijzertje niet zien. Het enige dat ik weet is dat we al ruim vier uur aan het rijden zijn.

Nijmeegs boekenfeest 2012

Even een aankondiging. Zaterdag 17 maart is het Nijmeegs Boekenfeest. Daar heb ik het een en ander mee te maken, en wel deze drie punten:

1) ## Op Ruwe Planken
Het literaire tijdschrift Op Ruwe Planken, waar ik redacteur ben, heeft een poëziewedstrijd uitgeschreven. We hebben speciaal voor jullie drie dichters uitgekozen waarvan wij denken dat ze jullie kunnen beledigen. Kom luisteren en boe roepen, want jullie zijn de jury.

2) ## Literaire stoelendans
Verder doe ik die avond mee aan een literaire stoelendans. Samen met andere leden van de Literaturjugend dans ik rond een stel stoelen op het nummer Vriendschap van Het Goede Doel. Als die uit gaat gaan we allemaal zitten en wie niet zit moet een tekst voordragen. Dat wordt wat.

3) ## Presentatie van De Uitvreters
Tot slot sta ik met andere schrijvers van de Literaturjugend in de nieuwe uitgave De Uitvreters, die die zaterdag wordt gepresenteerd. Het is een soort krant geworden, met verhalen van jonge schrijvers. De moeite waard, als zeg ik het zelf.

Maar kom anders gewoon voor Tom Lanoye, Peter Buwalda, Maartje Wortel en Willem Claassen. Tot dan!

Hofman III

[Johan](http://hopjesvlatoe.wordpress.com) en ik hebben een tweede zine over Hofman gemaakt. In de vorige stonden de deeltjes I en II, dus in deze staat deel III. We hebben hem 'gepresenteerd' tijdens de livezine van Waai op de [Schrijversdag](/2012/02/dat-was-weer-waaien-geblazen/). Alleen. Door alle consternatie was het er niet van gekomen om hem ook nog even hier aan te kondigen. Dus hierbij, dames en heren: [Hofman III](/kraam/hofman-iii/)! Vanaf heden in de kraam te vinden voor het zachte prijsje van 1 euro.

Recensie: iTunes Match

Sommige mensen willen eigenlijk gewoon alles wat Apple maakt kopen. Zo was ik ook. Toch ben ik daar dan de laatste tijd niet louter lyrisch over, wat maakt dat ik de nieuwe dingen van Apple dan weer minder graag wil. En wat als je kritischer gaat zijn? Dan ga je recensies schrijven. Vandaag een recensie over iTunes Match.

Wat is het nu eigenlijk?

Apple heeft een duidelijk idee voor de toekomst: alle telefoons worden iPhones en alle computers worden iPads. Voor wie echt nog wil blijven hangen in het pc-tijdperk zijn er dan nog de MacBook en de iMac, maar het moet wel allemaal Apple zijn. Het schijnt een gezonde gedachte te zijn voor een bedrijf om zoiets te denken: dat heel de wereld hun producten gebruikt. Het nare van heel veel verschillende apparaten hebben is dat je nooit weet welke je nou eigenlijk moet pakken. Maar ook daar heeft Apple een antwoord op: iCloud. Met iCloud staan al je instellingen en bestanden op alle apparaten die je hebt. Maar het doet meer: doordat je bestanden op internet staan, kan je ze ook van de apparaten met minder opslagruimte (je telefoon, bijvoorbeeld) af halen en pas downloaden wanneer je ze nodig hebt. iTunes in the Cloud is datzelfde verhaal, meer specifiek gericht op je muziekverzameling. Op je computer heb je honderden nummers staan die je allemaal hebt gedownload via de iTunes Store en dankzij iTunes in the Cloud kan je ze allemaal downloaden op je mobiel als je onderweg bent. Zo hoef je niet meer die honderden nummers standaard op je telefoon te hebben staan, wat erg veel ruimte scheelt. Maar wat als je nou alleen maar cd's hebt? Daar is iTunes Match dus voor. iTunes Match kijkt naar de cd's die je op je computer hebt gezet en zoekt daar de nummers in hun database bij. Alles wat ze niet kennen uploaden ze naar hun servers. Daardoor heb je ook al je cd's _in the cloud_, zelfs als je dus niets in de iTunes Store hebt gekocht. iCloud is gratis, maar iTunes Match kost 25 euro per jaar. ## Wat Apple er niet bij vertelt...
... maar wat je natuurlijk wel had kunnen weten, is dat je in Nederland natuurlijk niet op iedere straathoek internet hebt. Zolang je geen internet hebt, heb je ook die mooie muziekcollectie van je niet bij je. Dan kan je alleen maar luisteren naar de nummers die al op je iPhone staan, maar dat kon je ook al vóór iTunes Match. 'Geen internet' is vooral hinderlijk in de trein: daar heb je nooit een stabiele verbinding, maar het is wel hét moment om muziek te luisteren. Naast 'geen internet' heb je ook 'sloom internet', dat zo mogelijk nog vaker voorkomt. Met sloom internet is een nummer downloaden ook geen pretje: dat duurt ongeveer even lang als het nummer zelf, en dan heb je al wat anders opgezet. Zelfs bij het 'snelle internet' duurt het een hele poos, maar dat kan ook aan mijn abonnement liggen. Eigenlijk is de enige plaats waar ik goed snel nummers kan downloaden thuis, op de WiFi, maar dat is nu juist de plaats waar ik ze ook even van mijn computer kan plukken. Wat Apple er ook niet bij vertelt is dat de Genius-functie niet meer werkt als je iTunes Match hebt aanstaan. Genius kijkt naar je muziekverzameling en geeft je met één druk op de knop een lijst met nummers die bij het nummer dat je afspeelt passen. Het geeft vaak een geinig lijstje, maar waar ik echt fan van ben zijn de Genius-mixen. Dat is een soort eindeloos radioprogramma, zonder dj's natuurlijk, maar met jouw muziek, gesorteerd op een stel door iTunes gegenereerde genres. Thuis zet ik die altijd op als ik gasten krijg. Is het meer een jazz-mens of meer iets voor indie? Dan klik je zo'n mix aan en heb je voor de rest van de avond goede muziek. Enfin, dit alles kan je iPhone ook, maar niet als je muziek _in the cloud_ staat. Wat Apple er tot slot ook niet bij vertelt is dat iTunes Match je hele muziekbibliotheek van je iPhone dondert. Alle muziekbestanden zijn verwijderd, maar ze staan nog keurig in de lijst met een wolkje erachter. Dat wolkje betekent: 'ik sta _in the cloud_ en je moet mij eerst downloaden voor je mij kan beluisteren.' Dat deed ik bij een stuk of tien albums, maar tot op heden staan de overige 250 albums nog steeds _in the cloud_ te wachten. Die moet je namelijk allemaal downloaden als je thuis bent en daar vergeet ik het weer. Al met al heeft iTunes Match ervoor gezorgd dat ik nooit meer muziek luister onderweg. Op dit moment ligt mijn iPhone via de WiFi allemaal muziek binnen te slurpen. Alleen de niet-leuke albums die ik toch nooit luister staan straks nog _in the cloud_. Fijn dat je daar dan 25 euro voor betaald.

Mitchell: hernieuwde luxe

Op 2 november 2011 plande ik 24 uur in mijn agenda om een zine te maken. Binnen die 24 uur schreef ik een verhaal, tekende ik er plaatjes bij en maakte ik 20 boekjes. Al die boekjes waren in no-time uitverkocht. Daarna maakte ik een minder luxe versie, waarvan er ook een paar verkocht zijn. Maar: mensen wilden liever de luxe versie. Daarom nu: hernieuwde luxe. De derde druk van Mitchell is opnieuw gebonden, heeft weer kaft en schutblad en vooral het doorkijkje is terug. Hij is te vinden in de [nieuwe kraam](/kraam/), en dan wel [hier](/kraam/mitchell-3e-druk). Maar ook kan je nu de [eBookversie](/kraam/mitchell-ebook/) van Mitchell gratis downloaden uit de shop! (En als je toch het echte boekje bestelt, trakteer jezelf dan op een gratis [IJsbrand](/kraam/ijsbrand/), in Engels of Nederlands.)

Dat was weer Waaien geblazen

Gister was er in Breda de Schrijf&Schrap! Schrijversdag van het [BKKC](http://www.bkkc.nl/). Dat was leuk, want we waren uitgenodigd om met Waai een zine te gaan maken. Dat laten we ons geen twee keer zeggen, dus zaten we 's ochtends vroeg in een veel te kleine auto op weg naar Breda. Wat volgde was een hectische dag vol teksten, impositieschema's en printers. Uiteindelijk lukte het ons een uur te laat een boekje af te leveren (waarvoor sorry, maar die Bredase printer hè). Het is wel gewoon een heel mooi boekje. Dat maakt goed. Het boekje staat vol met dingen over schrijvers en is te krijgen voor 2 euro (inclusief verzendkosten). Meldt u zich daarvoor bij de [kraam](/kraam/). Traditiegetrouw staan er geen namen bij de teksten in het boekje. [Deze tekst](/verhaal/buwalda/) uit het boekje eis ik op.

De ondergang van de EO

Volgens de Maya’s gaat dit jaar alles ophouden. Seb blikt vooruit hoe de dingen eindigen.

Het IJsjournaal is een nieuwigheidje op de Nederlandse tv. De EO houdt sinds maandag 6 februari een journaaluitzending, speciaal over de winter, over ijs en meer specifiek over de Elfstedentocht. Voor het IJsjournaal moeten de kinderen hun favoriete KRO Kindertijd inleveren, maar och, daar krijgen we wel zo'n heerlijk verbindend nationaal programma voor terug.

Maar het IJsjournaal wordt EO echter al snel een blok aan het been. In de laatste minuut van de eerste aflevering vraagt presentator Jeroen Snel aan presentator Tijs van den Brink hoe lang ze nog door gaan. 'Tot ie er komt, de tocht,' is het antwoord. Tot ie er komt. Ja, daar zitten we dan.

Inmiddels is bekend dat ie er niet komt, de tocht. De dooi zet te snel in, nog voor het ijs de optimale diktes bereikt heeft. Geen Elfstedentocht in 2012 dus, en dat betekent dat we voorlopig nog wel even vast zitten aan het IJsjournaal. Het moet de zomer van 2012 gaan overbruggen, op naar de volgende winter.

Tijdens het zomer hebben ze het maar lastig met dat programma. Om toch wat juiste sfeerbeelden te krijgen importeren ze filmpjes van Antarctica (waar het ook lastig filmen is in onze zomer, omdat het dan daar vrijwel altijd donker is). Er komen excursies naar vrieskelders en elke aflevering wordt er een nieuw 'ijsje van de dag' uitgeroepen.

Alle zendtijd die de EO heeft gaat verder naar het IJsjournaal, zodat ze niets meer over hebben om iets anders uit te zenden. Het wordt hun enige programma, dat ook nog eens slecht bekeken blijft, ondanks het feit dat 'ook vandaag is er geen ijs' de gevleugelde opmerking van komende zomer wordt.

Zo loopt het ledenaantal van de EO terug en zal uiteindelijk ook het IJsjournaal worden geschrapt. De EO gaat als een nachtkaars uit.

Een week zonder Facebook

Afgelopen week heb ik niet op Facebook gezeten. Wie dat analyseert, kan denken dat ik dat doe omdat ik vorige week dinsdag naar LUX Live ging. Het onderwerp van de avond was namelijk 'Wat Facebook allemaal van je weet': een avondje over privacy en vooral het schenden daarvan. Het is waarschijnlijk wel de aanleiding geweest voor mijn tijdelijke afwezigheid, maar toch voelt het voor mij niet als de reden ervan. De reden is de 'vind ik leuk'-knop. Misschien ken je dat, dat je iets neerzet en dat binnen een paar minuten een paar mensen op 'vind ik leuk' hebben geklikt. Dat voelt fijn. Je gaat dan je statusberichten zó schrijven dat er zo veel mogelijk mensen op 'vind ik leuk' knikken. Wat ik merkte: voor 3 mensen doe ik het niet, dan ben ik gewoon teleurgesteld. Vanaf 10 mensen ben ik een beetje tevreden. Vaak kijk ik niet eens wie het dan leuk vinden, het gaat gewoon om dat getalletje. En zodra ik merk dat ik blij word van hoge getalletjes, word ik daar vanzelf weer depri van. Een goed plan dus om dat te verbreken: een week zonder Facebook. Wat mij op viel is dat ik het eigenlijk helemaal niet gemist heb. Wat kan je missen aan Facebook? Volgens mij vier dingen: 1) ## facebookhangen Ken je dat verschijnsel, dat je ergens mee bezig bent, maar dat je elke minuut wel een keer kijkt of er al iets op Facebook is verschenen? Je bent op zoek naar leuke verhalen van vrienden, maar meestal komen die niet, alleen maar somme dingen. En als er eens iets leuks is klik je op 'vind ik leuk' en val je weer in hetzelfde gat. Dit eerste punt heb ik niet gemist. 2) ## leuke verhalen van anderen lezen De leuke verhalen mis je wel, want: de leuke verhalen zijn fijn. Maar het is ook weer gelijk zo: als je ze niet leest, weet je ook niet dat je ze mist. Ik zou niet weten wat mensen de afgelopen tijd op Facebook hebben gezet, maar daardoor kan ik er ook moeilijk bedroeft over zijn. 'Ik heb ook gewoon mijn eigen leven,' kan ik dan nu zeggen. 3) ## vertellen wat je meemaakt Natuurlijk wil ik altijd vertellen wat me overkomt, maar ik had twitter nog, dus kon ik daar van alles opzetten. Volgens mij heb ik er niet eens veel méér door getweet, want van mezelf mag ik ook maar één keer per dag iets op Facebook zetten. Dat om te voorkomen dat ik teveel vertel. Ik merk dat het beter is voor de creativiteit als je af en toe dingen voor je houdt. Dan kan je er nog net iets verder over nadenken. (Overigens ook leuk: vorig jaar op 1 februari stopte ik met twitter omdat mijn hoofd er zo vol door raakte. Dat heb ik 9 maanden volgehouden, daarna heb ik heel veel mensen ontvolgd en ben ik weer begonnen.) 4) ## mensen die je leuk vinden En dan het punt waar het eigenlijk om ging. Zoals gezegd is het heel fijn om digitale schouderklopjes te krijgen, maar gelukkig: zodra je Facebook een week gedag zegt ga je ze niet direct missen. Je weet dan namelijk dat er niets leuk te vinden valt, omdat je niets neergezet hebt. En als ik in de supermarkt loop, vraag ik me ook niet de hele tijd af of ik al leuk gevonden ben. Een week zonder Facebook is daarmee eigenlijk gewoon een week lang in de supermarkt lopen. De conclusie van de week zonder Facebook is dat ik niets mis. (Het lijkt nu een beetje op een rookverslaving: je roept altijd dat je zó kan stoppen, maar dat je gewoon geen behoefte hebt om te stoppen. Zo is het met mij dus ook met Facebook, maar ik heb net bewezen dat ik in ieder geval een week zonder kan.) Zo, dan ga ik nu op Facebook kijken.
Meer laden