Het hostel blijkt op de derde verdieping van een kantoorgebouw te zitten. Als we laat terugkomen moeten we een kaartje van hostel laten zien aan de portier.

Vreemd geld verhoogt het buitenlandgevoel. Ik geef mezelf een budget van 50 Poolse gevallen per dag, dat is 12 euro. Maar als je kijkt wat je ervan kan kopen is het zo’n 20 euro waard.

Het wordt langzaam donker in de gemeenschappelijke ruimte, eerder dan in Nederland, omdat we hier verder naar het oosten zitten, maar wel dezelfde tijdzone hebben.

De Poolse vrouw in het supermarktje eet een ijsje tussen de klanten door. En dan het woordloze theater als ik een briefje van 50 złoty geef, terwijl ik maar 5 złoty moet betalen.

De tv roept een paar keer ‘radost’ terwijl hij een auto laat zien. De Pool die ernaar kijkt snurkt.

Het is zonnig dus ik besluit met mijn centrumfiets naar het centrum terug te fietsen. Hij staat in de Bijlmer omdat ik uit ben geweest en er ‘s nachts geen metro’s rijden. Het is acht kilometer naar het centrum, te doen voor midden in de nacht en lekker voor een fietstochtje met mooi weer.

We waren uit op het Leidseplein. Dat was niet mijn keuze, maar de internationale studenten van de master New Media gingen erheen. De hele week waren we in de weer geweest met een project voor het vak The Digital Book. Het was wonderlijk: waar we zeven weken als twee fronten tegenover elkaar zaten – New Media en Redacteur/editor – leerden we elkaar in de achtste week echt kennen. Het gevolg was een ‘borrel’ (dat woord hadden ze in hun Engels opgenomen) die eindigde op het Leidseplein.

Het feest begon nogal hipster, werd daarna iets mainstreamer maar bleef over het algemeen best hip. Ik weet ook niet of dat allemaal de goede termen zijn, het punt is dat ik me niet tot de doelgroep van de avond telde. Maar de muziek was fijn, dus het werd alsnog laat. Laat genoeg om vandaag terug te fietsen naar het centrum. Lees verder »