J.: Hoe gaat het jou?
Seb: Slecht.
Ik heb vandaag niets gedaan.
Het enige wat ik deed was:
9:00 de wekker uitdrukken.
9:09 de wekker uitdrukken.
9:18 de wekker uitdrukken.
9:27 de wekker uitdrukken.
9:36 de wekker uitdrukken.
Etc.
Tot een uur of elf.
Toen ben ik achter de pc gaan zitten.
MacBook aanklikken.
MacBook Pro aanklikken.
MacBook aanklikken.
MacBook Pro aanklikken.
MacBook aanklikken.
MacBook Pro aanklikken.
Etc.
Tot een uur of één.
Toen ging de Apple Store offline.
F5.
F5.
F5.
F5.
F5.
F5.
F5.
Etc.
Tot een uur of twee.
Toen ben ik naar college gegaan.
Apple Store checken.
Woord van de docent opvangen.
Woord opschrijven.
Apple Store checken.
Woord van de docent opvangen.
Woord opschrijven.
Apple Store checken.
Woord van de docent opvangen.
Woord opschrijven.
Etc.
Tot een uur of vijf.
Toen ging ik naar de refter, dat was nog wel het boeiendste deel.
Eerst ben ik in de rij gaan staan.
Daarna kreeg ik een bord eten.
Toen ben ik weer in de rij gaan staan.
Toen hebben ze me € 3,72 afhandig gemaakt.
Toen ben ik aan een tafel gaan zitten.
Toen heb ik het opgegeten.
Toen heb ik besloten niet naar tennis te gaan, omdat daar te weinig tijd voor was.
En toen ben ik naar huis gegaan.
Toen was het dus ongeveer nu.
En nu is de Apple Store weer online.
Maar er zijn verdomme geen updates!
Alleen Aperture 3.
Een of ander fotoprogramma.
Ja, bah, ik wil een MacBook Pro!
J.: Lol.

Het zijn rare tijden, vind ik. Misschien komt het omdat ik weer alcohol toelaat in mijn leven -- op moment van schrijven ben ik ook niet helemaal nuchter -- of misschien ligt het aan andere factoren, waar ik nu de hand op probeer te leggen. Wat zeker is, is dat het raar voelt, om daarmee te beginnen.

Allereerst zijn daar de tentamens. Ik ben zomaar de kerstvakantie ingerold, direct na de laatste collegeweek, en van mij had het nog best een paar weken door mogen gaan. Ik zal lekker in een ritme en het was dus ook niet echt nodig om gelijk een rustpauze in te lassen. Zoals het wel vaker gaat met rustpauzes die te vroeg worden ingelast, heeft deze me totaal opgebroken. Tijdens de vakantie deed ik niets, maar ook in die ene week tussen de vakantie en de tentamens heb ik eigenlijk niet veel uitgevoerd. Toen de tentamenweek dan eindelijk begon heb ik alles nog tot het laatste moment uitgesteld: ik had toch pas dinsdag mijn eerste tentamen, dus waarom zou ik me maandag dan druk maken?

Zo ging het de hele tentamenweek door. Na ieder vernaggeld tentamen ging ik vrolijk verder met gitaar spelen, uit mijn neus eten en interessante avonden bezoeken. En na ieder tentamen voelde ik me weer een idioot dat ik niet gewoon mijn boek had open geslagen, al was het maar voor een uurtje. Die frustratie zette ik dan om in niets doen.

Zo ging het dan drie weken lang, waarvan deze week de laatste is. Nu komen ook de deadlines van de afsluitende opdrachten en dossiers in zicht, dus het wordt werken geblazen. Gister heb ik het laatste tentamen gemaakt, waarbij ik eindelijk wel een goed gevoel heb. Dat kwam ondermeer door het feit dat ik dit vak erg goed denk te snappen, een gevoel dat me ook tijdens het tentamen overviel. Hoe de resultaten zijn moeten nog blijken.

Een van de mogelijke verklaringen van het gevoel is dus dat mijn warrige, ongestructureerde periode van tentamens en luieren eindelijk over is. Hierna komen weer colleges. De eindstreep is in zicht: morgen moeten alle opdrachten af. Structuur, mensen, het komt eraan.

Wat verder meehelpt aan dit vooravond-van-iets-nieuwsgevoel is allicht mijn bankrekening, waar langzaam een bedrag samenkomt dat de prijs van een MacBook evenaart. Het is nog best eng, zo'n groot bedrag te bezitten en dan mogelijk uit te geven, vooral omdat je er goede beslissingen mee wil maken. Koop ik een Mac omdat ik daarmee een goede keuze maak, of koop ik een Mac omdat het imago van Mac-hebber me wel aanstaat. En durf ik de stap wel te zetten, naar een compleet ander besturingssysteem. Aangezien ik in mijn leven best veel uren achter computers heb doorgebracht en aangezien ik dat nu nog steeds best vaak doe, is het een behoorlijke stap in je leven om zomaar te veranderen. Digibeten zullen dat onderschatten, maar het is zoiets als verhuizen.

Wat ook bijdraagt aan het gevoel is het groeiende inzicht van waar ik heen wil met mijn studie. Er beginnen steeds meer richtingen af te vallen, waar ik dus niet heen wil. Automatisch blijven er dan weer minder richtingen over waar ik wel heen zou willen. Enfin, de straat blijft nauwer worden.

Tot slot is daar Dennis Gaens. Ik merk dat ik een soort hang naar informatie heb over de Turing Gedichtenwedstrijd. Het is ongeveer hetzelfde wat veel mensen hadden na 11 september of bij de presentatie van de iPad: je had er gewoon bij moeten zijn, en aangezien je er niet bij was moet je dat gat opvullen met informatie over hoe het precies gegaan is. Het jammere is dat aan de voorgenoemde gevallen ruim media-aandacht is besteed, maar dat ik van Dennis niet zo heel veel kan vinden. Het schijnt dat de prijsuitreiking van de wedstrijd waar hij derde werd op tv werd uitgezonden, maar ik ben niet behendig genoeg om hem van Uitzendinggemist.nl te plukken. Verder hebben we natuurlijk De Wereld Draait Door, maar daarvan staat op dit moment alleen de aflevering van gister online. Het is dus wachten tot 23:35, want dan komt de herhaling. Ik ga even verder googelen tot dan.

Update 0:09: Het was kort maar krachtig. Terwijl het bier uitwerkt heb ik weer genoeg informatie. Slapen en relativeren. Morgen weer een dag.

Er gaan veel verhalen in de rondte over de geheimzinnige groente 'broccoli'. Naar het schijnt gaat het Alzheimer tegen en zijn er bestandsdelen van de groente die het lichaam tegen kanker wapenen. Brits onderzoek heeft aangetoont dat de kans op prostaatkanker verminderd bij 400 gram broccoli per week. Het koken en invriezen van broccoli kan die werkende stoffen verminderen, terwijl wokken, stomen of bereiden in de magnetron geen invloed heeft. Dank u wel, Wikipedia.

Het is een beetje jammer dat ik niet zo'n fan ben van broccoli, want uit het voorgaande blijkt dat ik daarmee een zeer gezonde groente mis. Vroeger was het ook al niet mijn favoriet en stond het zelfs op mijn lijstje van 'ik lust dit niet'. Mijn moeder vond dat onzin: 'het smelt op de tong.'

Dat wordt er dus ook van broccoli gezegd, dat het op de tong smelt. Later ben ik eens met broccoli in mijn mond voor de spiegel gaan staan, maar mooi dat het niet wegging. Zoiets dacht ik al te voelen. Dit bleek dus een van de onwaarheden die helaas ook met zo'n legendarische groente meekomen. Dank u, moeder.

Nog zo'n broodjeaapverhaal over broccoli heb ik pas vandaag kunnen ontmaskeren. Het zit namelijk zo: broccoli is een kruising tussen bloemkool en spinazie. Op gegeven moment heeft een zekere meneer Broccoli (vermoeddelijk een Italiaan) de twee soorten bij elkaar gebracht, zodat hij daar een nieuwe groente uit verkreeg. Deze groente noemde hij natuurlijk naar zichzelf, zoals altijd met nieuwontdekte levensvormen.

Maar wat blijkt nou? 'Broccoli' komt van het meervoud van het Italiaanse woord 'broccolo', wat verwijst naar de bloemetjes aan de bovenkant van de groente. Het is een plant die al tweeduizend jaar in Europa voorkomt, vooral in Italië. De Romeinen schijnen het al gegeten te hebben. Bedankt, Wikipedia.

Ik ben te goedgelovig.

Vanmiddag stond ik in de Albert Heijn met het standaard gevoel voor op de maandag: ik heb geen zin om te koken. Wat doe ik dan? Er zijn enkele mogelijkheden. Zo kan ik bijvoorbeeld een pizza bakken. Erg studentikoos, maar wel makkelijk. Zelf geef ik dan altijd de voorkeur aan een quiche. Het nadeel van beiden is dat er zo weinig groen in zit.

Maar ik kan natuurlijk ook gewoon een maaltijdsalade kopen. Die zijn voedzaam en gezond, dus ideaal om ongezonde dagen mee te sandwichen. Het punt is alleen dat ik vandaag helemaal geen trek heb in een maaltijdsalade.

Toen viel mijn oog op de magnetronstampot. Twee voor de prijs van één, wat wil een mens nog meer? In deze winterse hap had ik wel zin, dus heb ik die maar meegenomen. Bovendien kan ik de ander dus ook nog deze of volgende week opeten. Wat een voordeel.

Helaas helaas, zo makkelijk ging het alles niet. Want na tweemaal vijf minuten in de magnetron was het nog niet eens warm. Waarschijnlijk is de magnetron kapot. Heb ik weer. Ik eet nooit magnetronmaaltijden, maar als je er dan eens een neemt, dan is de magnetron kapot. Fijns.

Gelukkig stond er op de verpakking dat je het ook au bain marie kon doen. Dat heb ik dan maar gedaan. Daarvoor had ik wel mijn grootste pan nodig en moest ik de hoekjes van de verpakking afknippen, anders paste het niet. Nu ligt hij daar te koken. 25 minuten lang. Wat een onduurzame onderneming.

Over een paar uur is het precies twee weken geleden dat ik mijn iPhone op het marmoleum van mijn Hoogeveldtkamer heb laten kletteren. Het arme ding was zoals gezegd van slag en onhandelbaar geworden. Een telefoontje met de verzekering en vier uur later stond er een meneertje voor de deur om hem op te halen. Daarna ben ik in de trein gesprongen.

Vervolgens heb ik drie weken zonder iPhone geleefd. Een onmogelijke opgave, zeggen iPhonebezitters, maar ik kan jullie verzekeren: het is wennen, maar het valt best mee. Ik kon ook gewoon internetten op mijn oude mobiel, zij het wat trager, en na verloop van tijd vergeet je gewoon dat je op iedere straathoek je mail had willen checken.

Toch keek ik natuurlijk uit naar de dag dat hij terugkwam. Twee weken na de val kwam er een telefoontje binnen, dat ze hem de dertigste december zouden komen bezorgen. Fijn fijn, want dat is nog voor de jaarwisseling. Helaas was 30 december dus nog een eindje weg. Vooral als je bedenkt dat ze op het moment van bellen de nieuwe iPhone al binnen hadden! Het zullen de kerstdagen wel zijn geweest.

Enfin, ze kwamen dus tussen 10:00 en 14:00. Mijn wekker ging om 9:00, zodat ik op tijd klaar zou zitten. Als ze voor 12:00 kwamen kon ik nog mee met mijn moeder naar een museum.

Maar, ze kwamen natuurlijk niet voor 12:00. De tijd verstreek en de puzzel vorderde. Langzaam tikte de klok richting twee. Om kwart voor werd er gebeld dat de chauffeur vertraging had en dat het best wel eens later kon worden. Drie uur, met excuses.

Natuurlijk kwam hij ook niet om drie uur. Om vier uur ben ik maar eens gaan bellen waar of hij bleef. Ze gingen het even uitzoeken en even later konden ze me vertellen dat het wel vijf uur kon worden. Fijns, want we zaten al vanaf 10 uur te wachten.

Om kwart over vijf heb ik nog maar eens gebeld. Gelukkig kon de dame me toen vertellen dat de chauffeur reeds in mijn stad was, dat hij net klaar was met het vorige adres, en dat hij nu echt direct naar mijn huis ging. Maar het kon nog wel iets later worden, half zes tot zes uur.

Zes uur was het, toen hij uiteindelijk belde. Hij kon het niet vinden, en hij noemde ons adres, maar dan met -plaats, in plaats van -plantsoen. 'Ik sta nu wel op het plantsoen, maar kan de plaats niet vinden,' zei hij met een zuidelijke tongval die ik niet aan deze kant van het land gewend ben. 'Kom nou maar gewoon naar nummer 26,' bromde ik.

Voordat zo'n vent zijn auto heeft neergezet! Voordat zo'n vent zijn papieren bij elkaar heeft gesprokkeld! Voordat zo'n vent op de bel drukt! In de tijd tussen het neerleggen en het aanbellen had ik nog makkelijk kunnen douchen, wat ik natuurlijk de hele dag nog niet had kunnen doen, want elk moment kon er gebeld worden. Achteraf plannen is makkelijker.

Uiteindelijk heb ik een gloednieuwe iPhone ontvangen, alles onder de garantie, waarmee ik dan wel weer heel blij ben. Nu ben ik wel weer alle instellingen kwijt. Als ik jullie vanavond niet sms: het nummer is zoek. Maak er een goed uiteinde van!