Kijk! Ik kan het al veel beter! Een tijdje terug ben ik begonnen met jongleren, en inmiddels gaat dat steeds beter. Daar moet je dan even over opscheppen, want dat kan ik zo goed.

Twee deuken in de onderkant van mijn MacBook, na een valpartij van de stoel, terwijl ik Das Boot (1981) zat te kijken.

Zo jong, en nu al.

Nou, daar is hij dan alweer, de slotaflevering van Seb in Oslo. Want Seb is niet meer in Oslo, Seb zit in de trein in Nederland.

De vlucht ging goed: ik had makkelijk een trein later kunnen nemen, dan had ik hem ook nog wel gewoon gehaald, maar dit gaf wel wat meer rust (afgezien van nachtrust dan). Het vliegen zelf ging ook wel, al vond ik de landing maar zo zo. Ben ik ooit eerder zo snel uit de lucht gevallen? Misschien dat ik het van andere keren gewoon weer vergeten ben, maar volgens mij zaten we veel hoger dan normaal, toen de piloot opeens de landingsbaan zag. Het was een handmatige landing, dat is zeker.

Eenmaal geland en uit het vliegtuig kon ik zo doorlopen: met alleen handbagage hoef je lekker niet op die suffe koffers te wachten. Eenmaal buiten op Eindhoven Airport kon ik zo de bus in stappen, die direct vertrok. Eenmaal op Eindhoven Centraal kon ik zo in de trein stappen en op een verdwaalde conducteur na (die had de trein gemist, waardoor de machinist na een kwartier maar gewoon zelf de trein heeft laten vertrekken) loopt de rest van de reis goed.

Ik geniet hier in de trein van de prachtige platte weilanden. Alles is weer bekend, zoals het hoort. Het is soms nog even wennen: als je denkt dat je de mensen om je heen niet verstaat, doe je dat ook niet. Pas als je je bedenkt dat je weer terug in Nederland bent versta je het weer. Het vreemde spel is weer over: vanaf nu spelen we het weer zoals ik gewend ben.

Op dit moment zit ik op de trein te wachten in de stasjonshall van Oslo. Hij gaat zo, dus ik typ iets heel korts:

Het gaat om de treinen hier. Op je treinkaartje staat de exacte tijd van de trein die je moet nemen. Ik vond dit eerst nogal een vreemd verschijnsel, waarom niet gewoon een kaartje dat voor die dag geldig is, net als in Nederland?

Inmiddels weet ik het antwoord: Noorwegen is groot. Als je van Oslo naar Bergen wil, ben je daar al zo 7 uur mee kwijt. En dan is dat nog niet eens de grootste afstand die je kan hebben. Als je zulke tijden in de trein moet zitten, kan je beter vertrek en aankomsttijd op het kaartje vermelden. Waar wij aan een dag ruim voldoende hebben om van de ene naar de andere kant te komen (wat is Maastricht - Den Helder? 5 uur?), kunnen zij rustig op de ene dag beginnen en op de volgende dag eindigen.

Wat ook samenhangt met de lange reistijd, is de luxe van de treinen. Zie daarvoor de eerste foto die ik in Oslo maakte, waarbij ik dacht: zit ik wel goed? Is dit niet de eerste klas? (Nee, die hebben ze niet, zo is de hele trein.)

Rectificatie: inmiddels heb ik de NSB Komfort gevonden. Vooraan en achteraan in de trein is een bar, en daarachter is de speciale zone, waarvoor een toeslag van 90,- Noorse kronen moet worden betaald (aldus het bordje). Voorts wil ik nog opmerken dat de naam NSB (Noorse Spoorbaan, neem ik aan) best vreemd is voor een Nederlander. Vooral als het met logo en al bovenaan een herdenkingsteken voor de Tweede Wereldoorlog in het station hangt.

Oslo is een mooie stad, waar veel te zien is. Zeker als je van bergen houdt, van ongerepte natuur (in de Nederlandse zin dan, dan zit je in Noorwegen al snel goed) of van een zangerig taaltje waar je op schrift wel uit komt, maar gesproken totaal niet. Tot nu toe heb ik het allemaal reuze leuk gehad, en aangezien ik morgenochtend terugvlieg, wil ik de vakantie bij dezen als geslaagd bestempelen.

(Je voelt hem al:) Maar! Wat moet je toch in godsnaam met die avonden? Zeker de laatste, die zou eigenlijk speciaal moeten zijn. Ik heb geen idee hoe ik dat nou moet aanpakken. De eerste avond heb ik geshopt. De tweede avond heb ik dat ook geprobeerd, maar ik ben halverwege weer naar het hostel teruggegaan in verband met pijnlijke voeten en dure artikelen. De derde avond ben ik gewoon direct in het hostel gebleven na een dag wandelen. Vanavond heb ik het nog geprobeerd in de stad, maar nee, hier ben ik weer.

Wat doet een mens op zijn avonden op vakantie? Normaal was dat altijd: bezinning, rust, niets tegen elkaar zeggen en nadenken over de dag. Mijn moeder schreef haar reisverslag, iemand las een boek, een ander staarde voor zich uit. Ik ben toen nog wel eens gaan wandelen, toen ik ouder werd, puur en alleen om iets te doen te hebben. Dan dacht ik al wandelend aan al die tenten waar alcohol de mensen gezellig maakt. En uiteindelijk kwam ik dan weer braaf terug naar het appartement.

Nu ben ik alleen op vakantie, dus ik kan doen wat ik wil. Maar ja, ik ga niet. Ik ga niet zuipen in mijn eentje, en zeker niet als een biertje zeven euro kost. Dus dat plan gaat niet op. Ik denk dat ik nu ga doen wat ik de afgelopen drie avonden ook gedaan heb: een aflevering van Spartacus, Blood and Sand kijken. Met als verschil dat er nu geen Romeinen zijn die laat in de avond vrolijk Italiaans babbelend thuiskomen. Nu deel ik de kamer met twee Koreanen, twee Duitse meisjes en een meisje dat nu al in bed ligt en waarvan ik vanaf hier net het label op haar koffer niet kan lezen. Iedereen is thuis, niemand zegt iets. Ik ook niet, ik typ. En nu ga ik kijken.