‘You can’t see it with your eyes, hold it in your hands, but like the wind it covers our land,’ zingt de radio. Ik kijk over de velden of ik het zie, maar ik zie voornamelijk graan, wolken en hier en daar een boom. Owen trapt het gas wat harder in. Ik kijk weer naar de weg.

Mijn leven in New York had nooit echt goed gelopen. Afgelopen maand kon ik de huur niet meer betalen. Gelukkig was daar Owen om me uit de brand te helpen. Hij had zijn baan opgezegd en daarna zijn we in zijn auto gestapt. Sindsdien rijden we.

Owen neuriet mee met de muziek.

Eerst sliepen we in goedkope motels, nu vaak gewoon in de auto. Owen heeft een baardje laten groeien, dat staat hem. Mijn baard laat het een beetje afweten. Fastfood staat Owen minder. Ik heb mezelf al dagen niet anders gezien dan in de zijspiegel.

‘Solomon,’ zegt Owen. Hij leest de borden voor, al 6 dagen. ‘Solomon,’ zeg ik even later. Ik noem de plaatsen die we passeerden.

Amerika is klein, als je in een slordige week halverwege kan komen. En zoveel rijden we niet elke dag, het kan zelfs sneller. Owen wilde via Detroit. Hij had gehoord over de massale leegloop van de stad. Het was waar. Hele wijken waren vervallen, met hier en daar een bewoond huis. We zijn er geen dag gebleven. Ik heb de foto’s nog.

Vandaag zijn we Kansas ingereden. Ik zou hier best een paar dagen willen blijven, al is het maar om ergens te zijn. Zes dagen rijden leek me ooit romantisch, maar het is best zwaar. Ik raad het niemand aan. Zeker niet met Owen. Maar hij heeft zijn baan ervoor opgegeven. Zeg dan maar eens iets.

Owen laat een boer. Hij blijft vooruit kijken. Ik draai het raampje open voor ik de boer ruik.

‘En de airco dan?’ vraagt Owen.

Ik knik en draai langzaam het raampje weer dicht. Als hij helemaal dicht zit ruik ik het alsnog.

Owen kon zijn huur prima betalen. Hij is niet rijk ofzo, maar hij heeft genoeg om rond te komen. Hij had gespaard. Nu rijdt hij voor het avontuur. Voor hem is vrijheid een auto, een gaspedaal en lange weg voor je uit. Hij betaalt ons eten.

‘New Cambria.’

‘New Cambria.’

Ik heb pijn aan mijn kont van het zitten. Het is de pest dat ik geen rijbewijs heb. Owen rijdt. Owen betaalt. Owen maakt de route. De route is recht vooruit.

‘I don’t like it but I guess things happen that way.’