Zo jong, en nu al.

De vlucht ging goed: ik had makkelijk een trein later kunnen nemen, dan had ik hem ook nog wel gewoon gehaald, maar dit gaf wel wat meer rust (afgezien van nachtrust dan). Het vliegen zelf ging ook wel, al vond ik de landing maar zo zo. Ben ik ooit eerder zo snel uit de lucht gevallen? Misschien dat ik het van andere keren gewoon weer vergeten ben, maar volgens mij zaten we veel hoger dan normaal, toen de piloot opeens de landingsbaan zag. Het was een handmatige landing, dat is zeker.

Eenmaal geland en uit het vliegtuig kon ik zo doorlopen: met alleen handbagage hoef je lekker niet op die suffe koffers te wachten. Eenmaal buiten op Eindhoven Airport kon ik zo de bus in stappen, die direct vertrok. Eenmaal op Eindhoven Centraal kon ik zo in de trein stappen en op een verdwaalde conducteur na (die had de trein gemist, waardoor de machinist na een kwartier maar gewoon zelf de trein heeft laten vertrekken) loopt de rest van de reis goed.

Ik geniet hier in de trein van de prachtige platte weilanden. Alles is weer bekend, zoals het hoort. Het is soms nog even wennen: als je denkt dat je de mensen om je heen niet verstaat, doe je dat ook niet. Pas als je je bedenkt dat je weer terug in Nederland bent versta je het weer. Het vreemde spel is weer over: vanaf nu spelen we het weer zoals ik gewend ben.

Het gaat om de treinen hier. Op je treinkaartje staat de exacte tijd van de trein die je moet nemen. Ik vond dit eerst nogal een vreemd verschijnsel, waarom niet gewoon een kaartje dat voor die dag geldig is, net als in Nederland?

Inmiddels weet ik het antwoord: Noorwegen is groot. Als je van Oslo naar Bergen wil, ben je daar al zo 7 uur mee kwijt. En dan is dat nog niet eens de grootste afstand die je kan hebben. Als je zulke tijden in de trein moet zitten, kan je beter vertrek en aankomsttijd op het kaartje vermelden. Waar wij aan een dag ruim voldoende hebben om van de ene naar de andere kant te komen (wat is Maastricht - Den Helder? 5 uur?), kunnen zij rustig op de ene dag beginnen en op de volgende dag eindigen.

Wat ook samenhangt met de lange reistijd, is de luxe van de treinen. Zie daarvoor de eerste foto die ik in Oslo maakte, waarbij ik dacht: zit ik wel goed? Is dit niet de eerste klas? (Nee, die hebben ze niet, zo is de hele trein.)

Rectificatie: inmiddels heb ik de NSB Komfort gevonden. Vooraan en achteraan in de trein is een bar, en daarachter is de speciale zone, waarvoor een toeslag van 90,- Noorse kronen moet worden betaald (aldus het bordje). Voorts wil ik nog opmerken dat de naam NSB (Noorse Spoorbaan, neem ik aan) best vreemd is voor een Nederlander. Vooral als het met logo en al bovenaan een herdenkingsteken voor de Tweede Wereldoorlog in het station hangt.

(Je voelt hem al:) Maar! Wat moet je toch in godsnaam met die avonden? Zeker de laatste, die zou eigenlijk speciaal moeten zijn. Ik heb geen idee hoe ik dat nou moet aanpakken. De eerste avond heb ik geshopt. De tweede avond heb ik dat ook geprobeerd, maar ik ben halverwege weer naar het hostel teruggegaan in verband met pijnlijke voeten en dure artikelen. De derde avond ben ik gewoon direct in het hostel gebleven na een dag wandelen. Vanavond heb ik het nog geprobeerd in de stad, maar nee, hier ben ik weer.

Wat doet een mens op zijn avonden op vakantie? Normaal was dat altijd: bezinning, rust, niets tegen elkaar zeggen en nadenken over de dag. Mijn moeder schreef haar reisverslag, iemand las een boek, een ander staarde voor zich uit. Ik ben toen nog wel eens gaan wandelen, toen ik ouder werd, puur en alleen om iets te doen te hebben. Dan dacht ik al wandelend aan al die tenten waar alcohol de mensen gezellig maakt. En uiteindelijk kwam ik dan weer braaf terug naar het appartement.

Nu ben ik alleen op vakantie, dus ik kan doen wat ik wil. Maar ja, ik ga niet. Ik ga niet zuipen in mijn eentje, en zeker niet als een biertje zeven euro kost. Dus dat plan gaat niet op. Ik denk dat ik nu ga doen wat ik de afgelopen drie avonden ook gedaan heb: een aflevering van Spartacus, Blood and Sand kijken. Met als verschil dat er nu geen Romeinen zijn die laat in de avond vrolijk Italiaans babbelend thuiskomen. Nu deel ik de kamer met twee Koreanen, twee Duitse meisjes en een meisje dat nu al in bed ligt en waarvan ik vanaf hier net het label op haar koffer niet kan lezen. Iedereen is thuis, niemand zegt iets. Ik ook niet, ik typ. En nu ga ik kijken.

Vandaag heb ik een wandeling gemaakt langs de Akerselva. De rivier wordt nogal in het zonnetje gezet in de ANWB-gids, die er vrij prozaïsch het volgende over heeft te melden: 'In den beginne was de watergracht van de Akerselva, Oslo's grootste en belangrijkste rivier. Op zijn oevers klepperden al in de 14e eeuw de eerste graanmolens. Hier begon rond 1850 ook de industrialisatie van Noorwegen, [...].'

Deze prachtige stroom begint in Maridalsvannet, een drinkwatermeer ten noorden van Oslo. Met de tram ben ik helemaal naar het stadsdeel Kjelsås gegaan, waarna ik nog een stukje moest lopen voor het begin van mijn wandeling. Zo ziet zo'n drinkwatermeer er uit:

Ik sta daar op een bruggetje, en onder mij door loopt het meer dus langzaam leeg, richting de stad. Een eindje verderop staat een wat fotogeniekere voetgangersbrug, met dito watervalletje.

Soms langzaam en soms in de versnelling loopt dat water allemaal naar de fjord, alles wat in de weg staat meesleurend. Alles? Nee, een boom bleef dapper weerstand bieden tegen de overheersing!

Dat wandelpaadje langs de oever was dus soms gewoon een verhard weggetje, maar soms ook een modderpad met grote stenen. Dat alles heb ik overleefd. Maar ja, precies in zo'n typisch drassig grasveldje stap ik in een onvoorziene modderpoel. In Nederland loopt dat soort water gewoon weg in de slootjes, in Noorwegen schijnt dat altijd nog even te duren. Resultaat:

Zoals ik al zei, vaak is het gewoon een rustig kabbelend beekje, hier met trein.

Maar soms zitten er ook heerlijke stroomversnellingen en sensationele watervallen in!

Het mooie aan Noorwegen vind ik die sprookjeswereld waarin je je waant. Overal staan vage borden met vreemde tekens, maar iedereen doet alsof dat heel normaal is. Overal om je heen hoor je zangerig gepraat, maar ook daar kijk niemand van op. We betalen hier allemaal met briefjes met hoofden erop en munten met gaten erin, maar iedereen vindt het prima. Pas als je door de mand valt bij de kassa, dat je geen Noors spreekt, dan is het sprookje even verbroken. Waar ik in zo'n sprookjeswereld van hou zijn de details. Als er dus een bierdop op straat ligt, is die dan ook niet van Heineken of Amstel, maar van Tuborg.

Ik weet niet of dit in de categorie sprookjeswereld hoort, maar ik zag ook iets prachtigs waarvan ik geen goede foto heb durven maken. Het betreft hier een man en een vrouw, die samen aan het hardlopen waren. Duidelijk een jong gezin, want de man duwde al rennend de kinderwagen voor zich uit. Zolang je een goede wagen hebt, en het pad is niet te hobbelig, lijkt me dat de ideale manier om met het hele gezin te gaan sporten.

Maar naast nieuw leven is er ook dood in Noorwegen, hier belichaamd door een dode eend.

In Leiden heb je ook een doorgang als dit: een voetpad dat onder een brug door loopt, waarbij deze lager ligt dan het water ernaast. Maar ik zal er geen 'hiervoor had Seb niet naar Oslo hoeven gaan' van maken.

Over spectaculaire watervallen gesproken! Zie die meneer, zie hoe groot die waterval!

Op gegeven moment stroomt de rivier langs de binnenstad, maar komt hij het centraal station tegen. Hier onder deze mensen door loopt dus ergens water.

Het is een soort kiekeboe spelen met het water, op dat laatste stukje. Waar is het water?

Daar is het water!

En uiteindelijk stroomt het geheel dan in de fjord, naast het Operahuis. Omdat ik daar gister al was geweest heb ik daar lekker geen foto van gemaakt vandaag.

Nou, dat was het alweer. Valt toch best mee, die vakantiefoto's?

Voor wie dat niet heeft gedaan, en nu al midden in Oslo in de regen staat, zijn er ook tips: koop een 24-uurskaartje voor het OV en laat je rondrijden door de stad. Bezoek vervolgens enkele musea (alles waar 'nasjonal' voor staat is gratis, voor de rest gebruik je je studentenkaart voor korting) en eindig vol indrukken in het hostel.

Het nadeel van musea is dat je er niet kan fotograferen, waardoor deze dag straks gaat missen in mijn fotoalbum. Ik denk niet dat ik er wakker van ga liggen, maar toch.

Over wakker liggen gesproken. Morgenochtend om een uur of 5 vertrekken de Italianen van mijn kamer. Jammer, want ze zijn gezellig en aardig. Het wordt hopen en afwachten wat voor gasten er straks zijn, maar goed: dat is alleen maar in mijn laatste nacht.

Nu ik binnen zit ziet het er buiten weer droog uit. Altijd hetzelfde. Ook de Osloose Krol haat me.

Een mens moet eten, zo ook de Noren. Ik vermoed dat ze enorme inkomens hebben hier, want het eten is best duur. Voor een medium Wopper Cheese meny was ik bij de Burger King gister 95 Noorse kronen kwijt, wat neerkomt op ongeveer € 11,83. Heeft iemand ervaring met wat zoiets in Nederland kost? Volgens mij de helft.

Vandaag kocht ik mijn eten bij de supermarkt, want ik laat mijn budgetreis niet uit de hand lopen door een beetje voer. Oslo is voor zover ik nu heb kunnen vaststellen twee supermarktketens rijk: de Kiwi en de Rimi. De Kiwi is een plek die zich voordoet als zeer goedkoop, met de prijzen in grote letters door de winkel en armoedig aandoende rekken. De Rimi is iets meer de luxere winkel, met een verfijnde huisstijl en verschillende merken in de schappen (van bekende A-merken tot, ja ja, Euroshopper). Mijn boodschappen van vanavond bij de Rimi bestonden voornamelijk uit typisch Noorse producten.

Allereerst is daar de speciale Noorse kaas, de Gudbrandsdalsost. Wie benieuwd is moet maar googleën, dat ben ik ook. Het is een bruin soort kaas (vandaar de soortnaam brunost), met een vreemde, typische smaak. Ik geloof dat er een geit aan te pas komt. Hoe dan ook: we zijn in Noorwegen, dus laten we Noors eten!

Omdat alleen kaas voor ontbijt iets is wat zelfs de Noren niet doen, heb ik er brood bij gekocht. Noors brood, natuurlijk. De verpakking vermeld: 'Norsk Fjellbrød', en als we dat door de Google Translate gooien krijg je 'Noorse Bergen Brood'. Morgen ga ik proeven wat er nu zo bijzonder is aan dat Noorse bergbrood.

Toen ik op de broodafdeling stond vond ik ook nog iets anders, en aangezien ik honger had, heb ik het maar gekocht. Het betreft een verpakking van 10 lomper, wat het ook mogen zijn. Ze zien er uit als miniwraps, maar worden volgens mij koud gegeten. De 'brukertips' op de achterkant vermelden iets over brunost, dus dan zal het wel goed zijn: "Disse lompene passer til pølser av alle slag, med alle former for pålegg eller til kaffen med smør, brunost, sukker eller sirup."

Om het ontbijt voor morgen af te maken kocht ik echte Noorse melk. Hoop ik.

Mij is ter oren gekomen dat de Noren het grootste diepvriespizzagebruik ter wereld hebben. Mijn maaltijd voor vanavond bestond dus uit een typische, traditionele Noorse diepvriespizza. Het was en bleef een diepvriespizza.

Om het geheel toch nog een beetje gezond te houden heb ik er Noorse cherrytomaatjes bijgedaan. Op de verpakking staat een Noors vlaggetje, dus neem ik aan dat ze in een Noorse kas zijn opgegroeid.

Tot zo ver het eten in Oslo.