Wat is het nu eigenlijk?
Apple heeft een duidelijk idee voor de toekomst: alle telefoons worden iPhones en alle computers worden iPads. Voor wie echt nog wil blijven hangen in het pc-tijdperk zijn er dan nog de MacBook en de iMac, maar het moet wel allemaal Apple zijn. Het schijnt een gezonde gedachte te zijn voor een bedrijf om zoiets te denken: dat heel de wereld hun producten gebruikt.

Het nare van heel veel verschillende apparaten hebben is dat je nooit weet welke je nou eigenlijk moet pakken. Maar ook daar heeft Apple een antwoord op: iCloud. Met iCloud staan al je instellingen en bestanden op alle apparaten die je hebt. Maar het doet meer: doordat je bestanden op internet staan, kan je ze ook van de apparaten met minder opslagruimte (je telefoon, bijvoorbeeld) af halen en pas downloaden wanneer je ze nodig hebt.

iTunes in the Cloud is datzelfde verhaal, meer specifiek gericht op je muziekverzameling. Op je computer heb je honderden nummers staan die je allemaal hebt gedownload via de iTunes Store en dankzij iTunes in the Cloud kan je ze allemaal downloaden op je mobiel als je onderweg bent. Zo hoef je niet meer die honderden nummers standaard op je telefoon te hebben staan, wat erg veel ruimte scheelt.

Maar wat als je nou alleen maar cd’s hebt? Daar is iTunes Match dus voor. iTunes Match kijkt naar de cd’s die je op je computer hebt gezet en zoekt daar de nummers in hun database bij. Alles wat ze niet kennen uploaden ze naar hun servers. Daardoor heb je ook al je cd’s in the cloud, zelfs als je dus niets in de iTunes Store hebt gekocht. iCloud is gratis, maar iTunes Match kost 25 euro per jaar.

Wat Apple er niet bij vertelt…
… maar wat je natuurlijk wel had kunnen weten, is dat je in Nederland natuurlijk niet op iedere straathoek internet hebt. Zolang je geen internet hebt, heb je ook die mooie muziekcollectie van je niet bij je. Dan kan je alleen maar luisteren naar de nummers die al op je iPhone staan, maar dat kon je ook al vóór iTunes Match.

‘Geen internet’ is vooral hinderlijk in de trein: daar heb je nooit een stabiele verbinding, maar het is wel hét moment om muziek te luisteren. Naast ‘geen internet’ heb je ook ‘sloom internet’, dat zo mogelijk nog vaker voorkomt. Met sloom internet is een nummer downloaden ook geen pretje: dat duurt ongeveer even lang als het nummer zelf, en dan heb je al wat anders opgezet. Zelfs bij het ‘snelle internet’ duurt het een hele poos, maar dat kan ook aan mijn abonnement liggen. Eigenlijk is de enige plaats waar ik goed snel nummers kan downloaden thuis, op de WiFi, maar dat is nu juist de plaats waar ik ze ook even van mijn computer kan plukken.

Wat Apple er ook niet bij vertelt is dat de Genius-functie niet meer werkt als je iTunes Match hebt aanstaan. Genius kijkt naar je muziekverzameling en geeft je met één druk op de knop een lijst met nummers die bij het nummer dat je afspeelt passen. Het geeft vaak een geinig lijstje, maar waar ik echt fan van ben zijn de Genius-mixen. Dat is een soort eindeloos radioprogramma, zonder dj’s natuurlijk, maar met jouw muziek, gesorteerd op een stel door iTunes gegenereerde genres. Thuis zet ik die altijd op als ik gasten krijg. Is het meer een jazz-mens of meer iets voor indie? Dan klik je zo’n mix aan en heb je voor de rest van de avond goede muziek. Enfin, dit alles kan je iPhone ook, maar niet als je muziek in the cloud staat.

Wat Apple er tot slot ook niet bij vertelt is dat iTunes Match je hele muziekbibliotheek van je iPhone dondert. Alle muziekbestanden zijn verwijderd, maar ze staan nog keurig in de lijst met een wolkje erachter. Dat wolkje betekent: ‘ik sta in the cloud en je moet mij eerst downloaden voor je mij kan beluisteren.’ Dat deed ik bij een stuk of tien albums, maar tot op heden staan de overige 250 albums nog steeds in the cloud te wachten. Die moet je namelijk allemaal downloaden als je thuis bent en daar vergeet ik het weer.

Al met al heeft iTunes Match ervoor gezorgd dat ik nooit meer muziek luister onderweg. Op dit moment ligt mijn iPhone via de WiFi allemaal muziek binnen te slurpen. Alleen de niet-leuke albums die ik toch nooit luister staan straks nog in the cloud. Fijn dat je daar dan 25 euro voor betaald.

Daarom nu: hernieuwde luxe. De derde druk van Mitchell is opnieuw gebonden, heeft weer kaft en schutblad en vooral het doorkijkje is terug. Hij is te vinden in de nieuwe kraam, en dan wel hier. Maar ook kan je nu de eBookversie van Mitchell gratis downloaden uit de shop! (En als je toch het echte boekje bestelt, trakteer jezelf dan op een gratis IJsbrand, in Engels of Nederlands.)

Wat volgde was een hectische dag vol teksten, impositieschema’s en printers. Uiteindelijk lukte het ons een uur te laat een boekje af te leveren (waarvoor sorry, maar die Bredase printer hè). Het is wel gewoon een heel mooi boekje. Dat maakt goed.

Het boekje staat vol met dingen over schrijvers en is te krijgen voor 2 euro (inclusief verzendkosten). Meldt u zich daarvoor bij de kraam. Traditiegetrouw staan er geen namen bij de teksten in het boekje. De volgende tekst uit het boekje eis ik op.

Buwalda
Je hebt wel van die dagen waarop je denkt: ja, vandaag ga ik naar Peter Buwalda kijken. Zo’n dag had ik vandaag. Ik ging naar Breda om naar Peter Buwalda te kijken. Hij was daar, want er was een of andere schrijversdag. Ik ben ook schrijver. Maar ik ging dus naar Breda om Peter Buwalda te kijken.

Misschien weet je niet wie Peter Buwalda is. Dat heb je wel eens. Het geeft niets. Peter Buwalda is de grootste schrijver van dit moment. Hij heeft een boek geschreven, Bonita Avenue, en dat is nu een bestseller. Internationaal, want de vertaalrechten zijn al verkocht in verschillende landen.

Ik heb zijn boek ook gekocht, maar ik heb het nog niet gelezen. Het is namelijk dik, weet je. Soms heb je daar behoefte aan, dikke boeken, dus daar wacht ik dan nog even op. Ik heb sowieso niet alle boeken gelezen die ik in mijn kast heb staan, maar dat geeft niet. Ik ben schrijver. Mensen moeten mij lezen, niet andersom.

Tijdens het gesprek met Buwalda merkte ik dat zijn boek over seks gaat. Dat vind ik jammer. Alle boeken gaan al over seks. Je kan toch ook wel boeken schrijven zonder seks? Verdorie zeg. Maar toch is Peter Buwalda dus een groot schrijver.

Na afloop wilde ik hem nog een hand schudden. Je hebt daar soms behoefte aan, weet je wel, schrijvers onder mekaar, gesprekken met gelijkgestemden. Maar hij ging af via de achterkant van het podium en de rest van de dag heb ik hem niet meer gezien. Thuis maar even opzoeken waar hij nog meer optreedt.

Het IJsjournaal is een nieuwigheidje op de Nederlandse tv. De EO houdt sinds maandag 6 februari een journaaluitzending, speciaal over de winter, over ijs en meer specifiek over de Elfstedentocht. Voor het IJsjournaal moeten de kinderen hun favoriete KRO Kindertijd inleveren, maar och, daar krijgen we wel zo’n heerlijk verbindend nationaal programma voor terug.

Maar het IJsjournaal wordt EO echter al snel een blok aan het been. In de laatste minuut van de eerste aflevering vraagt presentator Jeroen Snel aan presentator Tijs van den Brink hoe lang ze nog door gaan. ‘Tot ie er komt, de tocht,’ is het antwoord. Tot ie er komt. Ja, daar zitten we dan.

Inmiddels is bekend dat ie er niet komt, de tocht. De dooi zet te snel in, nog voor het ijs de optimale diktes bereikt heeft. Geen Elfstedentocht in 2012 dus, en dat betekent dat we voorlopig nog wel even vast zitten aan het IJsjournaal. Het moet de zomer van 2012 gaan overbruggen, op naar de volgende winter.

Tijdens het zomer hebben ze het maar lastig met dat programma. Om toch wat juiste sfeerbeelden te krijgen importeren ze filmpjes van Antarctica (waar het ook lastig filmen is in onze zomer, omdat het dan daar vrijwel altijd donker is). Er komen excursies naar vrieskelders en elke aflevering wordt er een nieuw ‘ijsje van de dag’ uitgeroepen.

Alle zendtijd die de EO heeft gaat verder naar het IJsjournaal, zodat ze niets meer over hebben om iets anders uit te zenden. Het wordt hun enige programma, dat ook nog eens slecht bekeken blijft, ondanks het feit dat ‘ook vandaag is er geen ijs’ de gevleugelde opmerking van komende zomer wordt.

Zo loopt het ledenaantal van de EO terug en zal uiteindelijk ook het IJsjournaal worden geschrapt. De EO gaat als een nachtkaars uit.

De reden is de ‘vind ik leuk’-knop. Misschien ken je dat, dat je iets neerzet en dat binnen een paar minuten een paar mensen op ‘vind ik leuk’ hebben geklikt. Dat voelt fijn. Je gaat dan je statusberichten zó schrijven dat er zo veel mogelijk mensen op ‘vind ik leuk’ knikken. Wat ik merkte: voor 3 mensen doe ik het niet, dan ben ik gewoon teleurgesteld. Vanaf 10 mensen ben ik een beetje tevreden. Vaak kijk ik niet eens wie het dan leuk vinden, het gaat gewoon om dat getalletje. En zodra ik merk dat ik blij word van hoge getalletjes, word ik daar vanzelf weer depri van.

Een goed plan dus om dat te verbreken: een week zonder Facebook. Wat mij op viel is dat ik het eigenlijk helemaal niet gemist heb. Wat kan je missen aan Facebook? Volgens mij vier dingen:

1) facebookhangen
Ken je dat verschijnsel, dat je ergens mee bezig bent, maar dat je elke minuut wel een keer kijkt of er al iets op Facebook is verschenen? Je bent op zoek naar leuke verhalen van vrienden, maar meestal komen die niet, alleen maar somme dingen. En als er eens iets leuks is klik je op ‘vind ik leuk’ en val je weer in hetzelfde gat. Dit eerste punt heb ik niet gemist.

2) leuke verhalen van anderen lezen
De leuke verhalen mis je wel, want: de leuke verhalen zijn fijn. Maar het is ook weer gelijk zo: als je ze niet leest, weet je ook niet dat je ze mist. Ik zou niet weten wat mensen de afgelopen tijd op Facebook hebben gezet, maar daardoor kan ik er ook moeilijk bedroeft over zijn. ‘Ik heb ook gewoon mijn eigen leven,’ kan ik dan nu zeggen.

3) vertellen wat je meemaakt
Natuurlijk wil ik altijd vertellen wat me overkomt, maar ik had twitter nog, dus kon ik daar van alles opzetten. Volgens mij heb ik er niet eens veel méér door getweet, want van mezelf mag ik ook maar één keer per dag iets op Facebook zetten. Dat om te voorkomen dat ik teveel vertel. Ik merk dat het beter is voor de creativiteit als je af en toe dingen voor je houdt. Dan kan je er nog net iets verder over nadenken.
(Overigens ook leuk: vorig jaar op 1 februari stopte ik met twitter omdat mijn hoofd er zo vol door raakte. Dat heb ik 9 maanden volgehouden, daarna heb ik heel veel mensen ontvolgd en ben ik weer begonnen.)

4) mensen die je leuk vinden
En dan het punt waar het eigenlijk om ging. Zoals gezegd is het heel fijn om digitale schouderklopjes te krijgen, maar gelukkig: zodra je Facebook een week gedag zegt ga je ze niet direct missen. Je weet dan namelijk dat er niets leuk te vinden valt, omdat je niets neergezet hebt. En als ik in de supermarkt loop, vraag ik me ook niet de hele tijd af of ik al leuk gevonden ben. Een week zonder Facebook is daarmee eigenlijk gewoon een week lang in de supermarkt lopen.

De conclusie van de week zonder Facebook is dat ik niets mis. (Het lijkt nu een beetje op een rookverslaving: je roept altijd dat je zó kan stoppen, maar dat je gewoon geen behoefte hebt om te stoppen. Zo is het met mij dus ook met Facebook, maar ik heb net bewezen dat ik in ieder geval een week zonder kan.)

Zo, dan ga ik nu op Facebook kijken.

Zo tegen het eind van het jaar kopen alle kwajongens vuurwerk. Dan willen ze iets te doen hebben. Dan willen ze iets opblazen. 2012 wordt voor hen de laatste keer dat ze zoiets kunnen doen, dus ze zullen zich vol overgave op de brievenbussen storten.

Maar bij de post zijn ze natuurlijk niet gek. Ze zien dat al ruim in november aankomen, dus dan halen ze preventief alle postbussen weg. Post kan vanaf dan alleen nog maar via het postkantoor worden verzonden, wat de populariteit van de post niet ten goede komt.

De kwajongens laten zich echter ook niet kisten. Bij gebrek aan oranje postbussen beginnen ze persoonlijke postbussen van mensen op te blazen. Dankzij het journaal krijgt dit landelijke bekendheid en er wordt gesproken van een ware hype. Massaal halen mensen de postbussen uit de tuin.

Het ondenkbare gebeurt echter: de kwajongens willen zich deze laatste kans tot kwajongensstreken uithalen niet laten ontzeggen. Ze gaan gewoon vuurwerk bij mensen naar binnen gooien via de gleuf in de deur. Hier en daar brandt een gang uit, soms een heel huis. Als ook dit via de landelijke media bekendheid krijgt sluit iedereen de brievengleuf af. De minister stelt doe-het-zelf-kits ter beschikking.

De posterijen zijn hiervan uiteindelijk de dupe. Ze kunnen geen brieven meer bezorgen en dat betekent faillissement voor velen.

Weet je wat jij later moet doen?

Ook 9292ov.nl maakt fouten en dus loop ik door de ijskoude wind terug naar de vorige halte. Ik heb de gewoonte om ter plekke op mijn telefoon op te zoeken waar ik moet zijn. Het bleek dat ik had moeten uitstappen bij de halte waarvan ik dacht: ‘je zal hier maar moeten uitstappen.’
Het is voor het eerst dat ik in Amsterdam IJburg ben. Dat mag slecht heten, want mijn broertje woont hier alweer een jaar. En ook vandaag ga ik niet op bezoek. Vandaag ga ik naar opnames voor een programma met Frank Evenblij. ‘Met spoed gezocht,’ stond er in het mailtje, en dat ik een maaltijd zou krijgen. Eten, daar doe ik het voor.

Het programma wordt opgenomen in Blijburg. Het blijkt een soort gecommercialiseerde krakersenclave te zijn, een strandhut met tapbier. Ik loop er eerst een rondje om. Aan de achterkant vraagt een vrouw of ik iets zoek. Ik noem de naam van het castingbureau. ‘Ja, kom maar mee,’ zegt ze en ze gaat een deur binnen. Ik schud wat handen en neem plaats in een hoek met banken en een haardvuur onder een omgekeerde trechter. Ik pak een boek. Figurantenwerk is wachtwerk.

Na een tijdje spreekt de jongen naast me me aan. Hij doet dit vaker. We hebben het over zijn filmcarrière. Daarbij noemt hij namen waar ik nooit van gehoord heb. ‘Die ken ik persoonlijk,’ zegt hij dan.
Als hij vraagt wat ik doe, zeg ik dat ik Nederlands studeer. Ik verwacht dat hij begint over lesgeven, zoals altijd, maar dat blijft uit. ‘Wat kan je daarmee dan?’
‘Nou, veel mensen denken dat je dan leraar Nederlands wordt,’ begin ik, ‘maar dat hoeft dus helemaal niet.’ Ik zie aan zijn gezicht dat hij geen flauw idee heeft. ‘Ik schrijf veel,’ zeg ik dan maar.
‘Dat is superlastig!’ weet hij. Hij begint een verhaal over zijn oom, die ook schrijver is. Iedereen weet wat er in de Tweede Wereldoorlog gebeurd is, maar niemand weet wat er toen gebeurd is in Suriname. Ik beaam dat. Hij vertelt over een gezonken schip een Surinaamse baai.
‘Maar schrijven is superlastig,’ zegt hij weer. ‘Als schrijver moet je precies uitzoeken hoe iets is gebeurd, voordat je het op kan schrijven.’ Als ik dat nuanceer walst hij vrolijk door op andere dingen.
Op een gegeven moment gaat het over taal. ‘Eén wereldtaal, dat zou handig zijn,’ stelt hij. Ik bega de fout om daarop in te gaan en uit te leggen waarom dat eigenlijk nooit gaat gebeuren. Het is onbegonnen werk.
Als ik een paar onderwerpen later uiteindelijk een punt maak roept hij dat hij het zó heeft geleerd op school, op een manier alsof ik hem persoonlijk heb aangevallen. Daarna probeer ik het gesprek maar een beetje dood te laten bloeden.

‘Maar jij studeert Nederlands hè?’
‘Ja.’
‘Weet je wat je dan moet doen? Dat is ook wel heel belangrijk. Van die kaarten, hoe heten die? Wenskaarten! Wat daar op staat, van “Beterschap” enzo. Daar moet je best goed over nadenken hoor.’
Het duurde nog lang voordat de opnames begonnen.

Dit zine heet Hofman I & II en bevat dus twee teksten over Hofman. Het lijkt er dan ook een beetje op dat er nog een Hofman III aankomt en misschien nog wel meer. Wij weten het ook niet. Tijd zal het leren. Bestel eerst deze maar.