Volgens de Maya’s gaat dit jaar alles ophouden. Seb blikt vooruit hoe de dingen eindigen.

Het IJsjournaal is een nieuwigheidje op de Nederlandse tv. De EO houdt sinds maandag 6 februari een journaaluitzending, speciaal over de winter, over ijs en meer specifiek over de Elfstedentocht. Voor het IJsjournaal moeten de kinderen hun favoriete KRO Kindertijd inleveren, maar och, daar krijgen we wel zo’n heerlijk verbindend nationaal programma voor terug.

Maar het IJsjournaal wordt EO echter al snel een blok aan het been. In de laatste minuut van de eerste aflevering vraagt presentator Jeroen Snel aan presentator Tijs van den Brink hoe lang ze nog door gaan. ‘Tot ie er komt, de tocht,’ is het antwoord. Tot ie er komt. Ja, daar zitten we dan. Lees verder »

Volgens de Maya’s gaat dit jaar alles ophouden. Seb blikt vooruit hoe de dingen eindigen.

Zo tegen het eind van het jaar kopen alle kwajongens vuurwerk. Dan willen ze iets te doen hebben. Dan willen ze iets opblazen. 2012 wordt voor hen de laatste keer dat ze zoiets kunnen doen, dus ze zullen zich vol overgave op de brievenbussen storten.

Maar bij de post zijn ze natuurlijk niet gek. Ze zien dat al ruim in november aankomen, dus dan halen ze preventief alle postbussen weg. Post kan vanaf dan alleen nog maar via het postkantoor worden verzonden, wat de populariteit van de post niet ten goede komt.

De kwajongens laten zich echter ook niet kisten. Bij gebrek aan oranje postbussen beginnen ze persoonlijke postbussen van mensen op te blazen. Dankzij het journaal krijgt dit landelijke bekendheid en er wordt gesproken van een ware hype. Massaal halen mensen de postbussen uit de tuin.

Het ondenkbare gebeurt echter: de kwajongens willen zich deze laatste kans tot kwajongensstreken uithalen niet laten ontzeggen. Ze gaan gewoon vuurwerk bij mensen naar binnen gooien via de gleuf in de deur. Hier en daar brandt een gang uit, soms een heel huis. Als ook dit via de landelijke media bekendheid krijgt sluit iedereen de brievengleuf af. De minister stelt doe-het-zelf-kits ter beschikking.

De posterijen zijn hiervan uiteindelijk de dupe. Ze kunnen geen brieven meer bezorgen en dat betekent faillissement voor velen.

Gister speelde ik weer de huisdichter van LUX Live. Ditmaal ging het over Brazilië en hadden we een internationale gast. Hier de tekst die ik tijdens de avond schreef, inclusief vage Engelse intro. Het heeft een hoog ‘je had erbij moeten zijn’-gehalte.

With literature you always get something you didn’t asked for. So, first of all this isn’t poetry and maybe not even a story prose. Secondly, it’s in Dutch, with just a few English words in it, but I can translate, if you want, afterwards. And thirth: it’s not all about Brazil, but also about my holiday. It just is that way, I’m afraid.

Goed, daar gaan we dan. Lees verder »

Volgens de Maya’s gaat dit jaar alles ophouden. Seb blikt vooruit hoe de dingen eindigen.

De Smarties, dat zijn die kleine snoepjes voor kinderen. Vroeger schijnen ze ook populair geweest te zijn onder de tieners, maar tegenwoordig eten die alleen nog maar M&M’s. Smarties moeten het vooral hebben van kinderen, zoals ook blijkt uit de opmaak van hun site.

Smarties hebben het sowieso al zwaar. Smarties worden namelijk steevast geassocieerd met kinderlokkers. ‘Je mag geen snoepjes aannemen van vreemden,’ zei men altijd, ‘een smartie kan zo een slaappilletje zijn.’ (Kinderkamporganisatoren maken overigens dankbaar gebruik van deze gelijkenis op medicijnen. Een bekend medicijn tegen heimwee wordt gemaakt door alle paarse smarties uit een doosje te vissen, die in een potje te doen en ze dan uit te delen aan het kind dat er last van heeft.)

De doodsteek voor de reputatie van de smarties komt echter van een totaal andere hoek. Het betreft Mediasmarties, een website die ouders inlicht over de schadelijkheid van games en films. Dankzij hen worden de smarties nog meer geassocieerd met kwade invloeden op onze jeugd. Ouders zullen voortaan de bussen met smarties laten liggen. Dag Smarties.

Het is weer lijstjestijd. Ik heb geen zin in een lijstje van de beste boeken of de beste restaurants van 2011. Ik heb zin in een alfabetisch geordende lijst van dingen die er afgelopen jaar wel of niet waren.

Aardbeving
Die heb ik dus maar nipt gevoeld. Ik dacht: doet mijn bovenbuurman weer vreemd?

Autorit
Voor het eerst in mijn leven drukte ik zelf op het gaspedaal. Toegegeven: de meneer naast me hield de koppeling beter in de gaten dan ik. Voor 35 euro nam ik een proefles, waarna ik nog maanden gespamd ben over de rest van de rijlessen, die veel te duur zijn.

Bachelorwerkstuk
Eerst probeerde ik het over Vlaamse romans te schrijven, dat mislukte. Toen heb ik het nog even over recensies proberen te laten gaan, maar dat ging ook niet. Nu worstel ik met Lucebert. 2012 zal uitwijzen of het deze keer wel lukt. Lees verder »