Er gaan veel verhalen in de rondte over de geheimzinnige groente 'broccoli'. Naar het schijnt gaat het Alzheimer tegen en zijn er bestandsdelen van de groente die het lichaam tegen kanker wapenen. Brits onderzoek heeft aangetoont dat de kans op prostaatkanker verminderd bij 400 gram broccoli per week. Het koken en invriezen van broccoli kan die werkende stoffen verminderen, terwijl wokken, stomen of bereiden in de magnetron geen invloed heeft. Dank u wel, Wikipedia.

Het is een beetje jammer dat ik niet zo'n fan ben van broccoli, want uit het voorgaande blijkt dat ik daarmee een zeer gezonde groente mis. Vroeger was het ook al niet mijn favoriet en stond het zelfs op mijn lijstje van 'ik lust dit niet'. Mijn moeder vond dat onzin: 'het smelt op de tong.'

Dat wordt er dus ook van broccoli gezegd, dat het op de tong smelt. Later ben ik eens met broccoli in mijn mond voor de spiegel gaan staan, maar mooi dat het niet wegging. Zoiets dacht ik al te voelen. Dit bleek dus een van de onwaarheden die helaas ook met zo'n legendarische groente meekomen. Dank u, moeder.

Nog zo'n broodjeaapverhaal over broccoli heb ik pas vandaag kunnen ontmaskeren. Het zit namelijk zo: broccoli is een kruising tussen bloemkool en spinazie. Op gegeven moment heeft een zekere meneer Broccoli (vermoeddelijk een Italiaan) de twee soorten bij elkaar gebracht, zodat hij daar een nieuwe groente uit verkreeg. Deze groente noemde hij natuurlijk naar zichzelf, zoals altijd met nieuwontdekte levensvormen.

Maar wat blijkt nou? 'Broccoli' komt van het meervoud van het Italiaanse woord 'broccolo', wat verwijst naar de bloemetjes aan de bovenkant van de groente. Het is een plant die al tweeduizend jaar in Europa voorkomt, vooral in Italië. De Romeinen schijnen het al gegeten te hebben. Bedankt, Wikipedia.

Ik ben te goedgelovig.