Over een paar uur is het precies twee weken geleden dat ik mijn iPhone op het marmoleum van mijn Hoogeveldtkamer heb laten kletteren. Het arme ding was zoals gezegd van slag en onhandelbaar geworden. Een telefoontje met de verzekering en vier uur later stond er een meneertje voor de deur om hem op te halen. Daarna ben ik in de trein gesprongen.

Vervolgens heb ik drie weken zonder iPhone geleefd. Een onmogelijke opgave, zeggen iPhonebezitters, maar ik kan jullie verzekeren: het is wennen, maar het valt best mee. Ik kon ook gewoon internetten op mijn oude mobiel, zij het wat trager, en na verloop van tijd vergeet je gewoon dat je op iedere straathoek je mail had willen checken.

Toch keek ik natuurlijk uit naar de dag dat hij terugkwam. Twee weken na de val kwam er een telefoontje binnen, dat ze hem de dertigste december zouden komen bezorgen. Fijn fijn, want dat is nog voor de jaarwisseling. Helaas was 30 december dus nog een eindje weg. Vooral als je bedenkt dat ze op het moment van bellen de nieuwe iPhone al binnen hadden! Het zullen de kerstdagen wel zijn geweest.

Enfin, ze kwamen dus tussen 10:00 en 14:00. Mijn wekker ging om 9:00, zodat ik op tijd klaar zou zitten. Als ze voor 12:00 kwamen kon ik nog mee met mijn moeder naar een museum.

Maar, ze kwamen natuurlijk niet voor 12:00. De tijd verstreek en de puzzel vorderde. Langzaam tikte de klok richting twee. Om kwart voor werd er gebeld dat de chauffeur vertraging had en dat het best wel eens later kon worden. Drie uur, met excuses.

Natuurlijk kwam hij ook niet om drie uur. Om vier uur ben ik maar eens gaan bellen waar of hij bleef. Ze gingen het even uitzoeken en even later konden ze me vertellen dat het wel vijf uur kon worden. Fijns, want we zaten al vanaf 10 uur te wachten.

Om kwart over vijf heb ik nog maar eens gebeld. Gelukkig kon de dame me toen vertellen dat de chauffeur reeds in mijn stad was, dat hij net klaar was met het vorige adres, en dat hij nu echt direct naar mijn huis ging. Maar het kon nog wel iets later worden, half zes tot zes uur.

Zes uur was het, toen hij uiteindelijk belde. Hij kon het niet vinden, en hij noemde ons adres, maar dan met -plaats, in plaats van -plantsoen. 'Ik sta nu wel op het plantsoen, maar kan de plaats niet vinden,' zei hij met een zuidelijke tongval die ik niet aan deze kant van het land gewend ben. 'Kom nou maar gewoon naar nummer 26,' bromde ik.

Voordat zo'n vent zijn auto heeft neergezet! Voordat zo'n vent zijn papieren bij elkaar heeft gesprokkeld! Voordat zo'n vent op de bel drukt! In de tijd tussen het neerleggen en het aanbellen had ik nog makkelijk kunnen douchen, wat ik natuurlijk de hele dag nog niet had kunnen doen, want elk moment kon er gebeld worden. Achteraf plannen is makkelijker.

Uiteindelijk heb ik een gloednieuwe iPhone ontvangen, alles onder de garantie, waarmee ik dan wel weer heel blij ben. Nu ben ik wel weer alle instellingen kwijt. Als ik jullie vanavond niet sms: het nummer is zoek. Maak er een goed uiteinde van!